[NOUVEAU] Interview met René 2026

[Marijke]

Een interview met René van Kooten in het hoofdstuk Personality van de NOUVEAU:

Elke maand vraagt Cisca Dresselhuys aan een bekende Nederlander wat die nog graag had willen bespreken met zijn of haar moeder of vader. Deze keer: René van Kooten.

René van Kooten aan zijn vader: ‘Waarom bleef je bij die vrouw, die je van ons weghield?’
In deze aflevering van onze serie Wat ik altijd nog aan mijn ouders had willen vragen: musicalster en voormalig geschiedenisdocent René van Kooten (53). Hij speelde onder andere in de musicals Aïda, Hair, Beauty and the Beast, Les Misérables, Jesus Christ Superstar, Grease en Evita. Momenteel speelt hij de hoofdrol in Malle Babbe, de musical over het leven van zanger Rob de Nijs. René van Kooten woont met zijn vrouw Tanya van der Kooij en hun twee dochters in Zoetermeer.

‘Na de vroege dood van mijn moeder, heb ik een jaar of elf met mijn vader samengewoond. Ik was toen dertien jaar en mijn twee oudere zussen waren het huis uit. Mijn vader en ik waren heel erg close met elkaar, maar wel op z’n ‘mannens’, zal ik maar zeggen, dus geen diepe gesprekken maar een prettig samenleven, waarin hij me veel vrijheid en verantwoordelijkheid gaf. Hij ging naar zijn werk, ik ging naar de middelbare school. Na school had ik mijn krantenwijk, ik bezorgde Het Vrije Volk, Trouw, de Volkskrant, het AD en de Haagse krant Het Binnenhof, die ik ook allemaal las. Na verloop van tijd werd ik depothouder van al die titels, waarmee ik zo’n 800 gulden per maand verdiende, een mooi inkomen voor een scholier. Ik kocht er vooral platen van. Als ik m’n wijk gelopen had, schilde ik thuis de aardappelen en maakte de groente schoon, zodat mijn vader, als hij thuiskwam, kon gaan koken. Ook deed ik altijd de was. Ik hield zielsveel van hem, hij was een lieve man. Helaas kwam er later, toen hij een nieuwe vriendin had, een deuk in onze relatie. Dat kwam door die vrouw, die erg jaloers was en er alles aan deed om de een-op-een contacten tussen hem en zijn kinderen onmogelijk te maken. Mijn vader, die een conflictmijdende man was, liet dat jammer genoeg gebeuren. Zij hield ons echt uit elkaar.

LUIKJE DICHT
Vlak voor zijn dood, in 2016, heb ik eindelijk nog een goed gesprek met hem alleen gehad. Dat was een maand voor zijn dood, bij mij thuis. We spraken, zoals meestal, over oppervlakkige dingen, tot ik plotseling losbarstte en vroeg: ‘Heb jij geen dingen met ons gemist de laatste jaren?’ Ik werd heel boos en wilde weglopen. Toen brak hij en begon te huilen, wel vijf minuten lang. Alles kwam eruit, alles waarover hij verdrietig en boos was, alles wat hij onrechtvaardig en oneerlijk had gevonden: de vroege dood van zijn moeder – hij was toen acht –, de vroege dood van zijn vrouw, de angst voor zijn eigen naderende dood – hij had ongeneeslijke alvleesklierkanker –, hij wilde ons niet missen. Daarna ging het luikje weer dicht. Maar ik was heel blij met dat gesprek en die uitbarsting, het was een spaarzaam moment van boosheid, spijt en verdriet. Na zijn dood was ik niet alleen verdrietig, maar soms ook heel boos, een heel ander gevoel dan na de dood van mijn moeder. Het beeld van haar heb ik vooral zelf moeten maken; ik was pas elf toen zij overleed. Dan heb je natuurlijk nog een heel ander contact met je ouders dan als volwassene. Mijn moeder had wel een tweelingzus, tante Truus, die heel veel op haar leek. Aan haar kon ik dus wel enigszins zien hoe mijn moeder mogelijk geworden zou zijn op latere leeftijd.

Ik mis mijn vader op veel momenten en op veel plaatsen. Ik woon namelijk nog steeds in Zoetermeer, waar wij samen ook woonden. Laatst zaten we met het gezin in een huisje in Drenthe, toen mijn vrouw tegen mij zei: ‘Heb jij eigenlijk de dood van je vader wel verwerkt?’ Toen dacht ik: nee, eigenlijk niet. Nu het tien jaar geleden is, ben ik er extra mee bezig.

MOREEL KOMPAS
De afgelopen tien jaar was een heel intense tijd. Eerst de dood van m’n vader. Daarna kreeg m’n vrouw een miskraam, gevolgd door een uitermate dramatische bevalling van onze tweede dochter, die veel te vroeg geboren werd. Zij en mijn vrouw zweefden allebei op het randje van de dood. Toen kwam de coronaperiode, die er bij mij als zzp’er flink inhakte. Daarna je daar geen spijt van? Wat voelde je voor haar? Had je niet meer met ons willen doen? Vakanties? Uitjes? Naar de film? Dat hebben we nooit samen gedaan. En had je niet meer van je leven willen maken dan veertig jaar bij het ministerie werken? Mijn moeder heb ik eigenlijk maar één ding te vragen. Ben je tevreden over mij ? Heb ik het goed gedaan? Want mijn moeder was – en is nog altijd – mijn morele kompas. Bij alle beslissingen in mijn leven, denk ik nog steeds: zou zij dit oké vinden?’

Voor dit interview online zie: https://www.nouveau.nl/personality/rene-van-kooten-aan-zijn-vader-waarom-bleef-je-bij-die-vrouw-die-je-van-ons-weghield

[Auteur]

Berichten