[Marijke]

 

HAIR PREMIERE
26 januari 2005, Stadsschouwburg – Nijmegen

Het was – eindelijk – zover, we gingen naar de HAIR-première! De kaarten waren loei-duur, maar we wilden hier toch wel heel graag bij zijn. De dresscode was Hippie, dus we hadden ons flink uitgedost. Het voelde wel wat ongemakkelijk… Met een groep bekenden van het forum reden we naar Nijmegen en kwamen we aan bij de rode loper (of beter gezegd: de rood verlichtte trap). Het gebouw was roze verlicht en allemaal neonlicht er omheen, bovenaan stond een hippies-bus en een kleine groep mensen die nog wat VIPs wilden spotten. We zijn snel naar binnen gegaan, want het was zó koud…

Zoals afgesproken belden we René, zodat we de Toi konden overhandigen (een Toi-boek met bijdrages van heel veel mensen). Hij stond al op het toneel zei hij, maar kwam evengoed toch even naar de AU. Snel daar het boek gegeven, ff snel doorgebladerd, kadootjes snel uitgepakt. Glunderende René riep “Onwijs bedankt!!” en we maakten nog snel een foto met hem in onze dwaze outfits. Hij zou het op een later tijdstip echt bekijken.

Er stond binnen een heel leuk reclamestandje met in enorme letters HAIR erop, dit bleek voor een Hair-extensions-reclame te zijn (één van de sponsors). Het leek ons leuk om voor die stand een foto te maken, dus ff gevraagd aan de meneer van de stand (Is dat uw eigen haar? Jazeker… not) René stond mega-leuk op die poster en we vielen letterlijk op dat stuk! *KADENG! De kraam ineens in 2-en, het bord achterover op de grond, de man flipte en wij kregen de slappe lach. Met z’n allen de kraam gerepareerd en alsnog op de foto. De man kon ons wel schieten…

Martin Verheesen was er met Carla. Ik hoopte op héél Buckshot, maar alleen Martin was er. Die mannen zijn echt niet into-musicals. Martin wist nog te vertellen dat morgen om 12.00 uur de nieuwe Buckshot-coverband-site in de lucht gaat. Voortaan heet de coverband Push Play.

We hadden hele slechte plaatsen toebedeeld gekregen en zaten in de nok. Het decor was erg simpel, een bouwwerk van steigerpalen met wat plateaus ertussen. Hierop, hieronder, hiertussen en hiervoor werd hevig gedanst en gezongen en erachter was een groot videoscherm, maar wij konden de beelden nauwelijks zien. Het decor veranderde gaandeweg ook niet.
Berger (spreek uit Burger) kwam op en begon wat te brabbelen, vooral over zichzelf. “Hamburger, Cheeseburger, Fwikendellll Special!” Oh, we waren al begonnen wat een vaag begin. René kwam vanuit de zaal op en het ene na het andere nummer werd opgevoerd. Achter elkaar door, want deze musical is doorgecomponeerd. (Wat een *tuut *-plaatsen hadden we zeg, van alles wat zich op de linkerkant van het toneel afspeelde zagen we niets, het balkon hing er overheen). Van sommige nummers wist ik niet eens dat ze in Hair verpakt zaten, ik herkende er behoorlijk veel. Vlak voor de pauze werd het indrukwekkende nummer “Where do I go” gezongen door René. De overige cast stond overal rondom hem op het toneel in lange gewaden en toen… doofde het licht en liet iedereen zijn kleding vallen. De complete cast stond dus naakt op het podium, op één na…

Om het te volgen viel de Engelse taal me alles mee, de tekst werd niet afgeraffeld en er werd goed gearticuleerd. Het ging Chaira & René ook heel goed af. René zag er lekker uit in z’n pittig strakke shirt met z’n opblaasarmen, lange haren, broek met wijde pijpen en z’n Allstars.
Deze musical is echt niet te vergelijken met alles wat we gezien hebben, ik denk dat het voor mensen onder de (noem eens wat, 30?) niet zo heel aantrekkelijk is, maar misschien heb ik het mis (ik hoop het voor de cast). Chaira danste heel goed en René kwam er mooi mee weg, af en toe wat stapjes maar geen uitspattingen. Dit is voor mij echter geen musical om vaak naartoe te gaan. Om de voorstelling niet te verstoren werd er gevraagd geen beeld en/of geluidsopnames te maken. Iemand van onze groep had dat “niet gehoord’, dus we hebben wel wat beelden…

Fragmenten Hair, première-trap en foyer

En toen… pauze. We kwamen in onze “hippe” outfit de vader van René en zijn zussen tegen. We wensten dat we iets anders aangetrokken hadden… Papa Cees was weer apetrots op z’n zoon en terecht, René speelde (weer) geweldig.

Na de pauze zagen we dat op rij 9 de buitenste 2 stoelen nog vrij waren. Zo konden we van de 2e akte wel alles zien, want onze dure geboekte plaatsen waren echt heel slecht. René ging in de 2e akte het leger in en voor we het wisten ging hij al dood! O jee… Rare gewoonte van die man, (bijna) in elke musical haalt hij het einde niet… Na een geweldig Let The Sunshine In was het afgelopen en volgde de toegift en ontving de cast een bos zonnebloemen. Iedereen was volop aan het filmen, foto’s maken, meezingen en enthousiast en de cast gooide de bloemen naar de enthousiaste menigte.

De zaal liep leeg en we gingen naar het lopend buffet. Er lagen vreemde hapjes en culinaire hoogstandjes op ons bord toen de volledige cast nog op het toneel bleek te staan voor de perscall, dus snel ons bord neergezet en terug naar de zaal. We hebben snel ingevoegd op het podium.

Na de perscall en ons bord leeg eten gingen we klaar staan bij de trap, Martin Verheesen wist namelijk welke trap het moest zijn (er waren er daar zó veel). Er waren al veel mensen vertrokken, maar gelukkig stonden er nog heel wat fans, want het was een armoedige bedoening. Iedereen applaudisseerde, boven aan de trap kregen ze een glas champagne aangereikt en daarna kwamen ze naar beneden. Er speelde geen muziek, het was een raar moment: René & Chaira liepen voorop, niemand volgde, dus riep René de rest op om ook naar beneden te komen en hoofdrolspeler Tom Plotkin was nergens te bekennen. René was in een – voor ons – wel héél bekend shirt en toffe spijkerbroek. Hij deed een stapje opzij, omdat het vrouwke achter hem (Earnestine) zo klein was. Zo kon zij in het midden gaan staan. En ze had me toch een paar GROTE uuuhhh ogen… René kon zijn ogen er niet van af houden en wij lagen dubbel van het lachen.

Na het verplichte poseren gingen ze de grote zaal in om met elkaar na te praten, wat te eten en te drinken en te luisteren naar de hippie-band die daar speelde. (Tom Plotkin kwam pas veel later samen met een vrouw de trap af, joint in z’n hand “Peace Man” en zag er wel heel erg relaxed uit met zijn (te) grote pupillen. Wát een figuur… hij miste ook de trap bij z’n eigen première. Chaira liep samen met haar vriend Pim de zaal in. Hij is kunstenaar en wát een type is dat, met z’n selfmade wegwerkersjas inclusief kauwgomplak op z’n rug als premièrekleding… Bij de ingang van de grote zaal stonden waterpijpen en iedereen wilde daar toch wel eens ervaring mee op doen, dus het was daar nogal een drukte. Tom zal er geen behoefte meer aan gehad hebben, die was al knetterstoned toen hij in de foyer verscheen. Tsja…

René zat er helemaal doorheen, volgens mij was hij het liefst gevlucht. Hij kwam nog even naar z’n vader voor een big family-hug van een minuut of 3 en wij voelden ons daar allemaal teveel op dat moment… Het was heel ontroerend. Hij was echt bek-af.
Toen we vertrokken hebben we nog even rondgekeken in en om de hippiebus die daar geparkeerd stond met de kreet DON’T WORRY BE HIPPY erop. En toen snel de auto in en naar huis, want het was echt freezing koud.

Ik wil wel vaker naar een première! Hoewel Hair niet echt “mijn ding” is hebben we René goed kunnen supporten en hadden we een TOP-avond met elkaar.

[Marijke]

 

De LAATSTE Hamelen

Daar zaten we dan, bij de (voor ons) laatste Hamelen. Koen van Dijk kwam het toneel op, pakte de microfoon en deelde mee dat er nog 2 bussen vol onderweg waren, er waren namelijk enorme files in het land. De voorstelling zou daarom iets later zou beginnen. We zaten op rij 23 maar waren getipt dat de buitenste stoelen van vak A en C niet in de verkoop waren – dus hopla – ruim 20 rijen naar voren en lekker genieten vanaf rij 2.

Danny Rook zat in de zaal naast Jimmy Hutchinson, Albert Verlinde was er en ook de vader van René. Iedereen zat al klaar en de vlaggetjes kwamen tevoorschijn (van D.E.-koffie, de sponsor) Het ging beginnen.

De stemmen waren ff wat minder vandaag. De hele cast klonk erg verkouden. Het zingen ging wel prima. We vonden René weer cuty as ever en Gruizel ging weer zo tekeer. Wat hebben we gelachen. Brigitte was erg hardhandig en baldadig. Vlak voor “Lidwientje Walg” zegt René: “Ik beloof…” en uit de zaal riep iemand: Ja, dat zeggen ze allemaal (of iets van die strekking). Brigitte stikte er bijna in en kon alleen nog maar proberen verder te spelen maar toen René weer aan de beurt was keek hij naar Brigitte en had het ook niet meer. Iedereen in een deuk…

Ambtenaar Ogterop/Erik Breij was erg baldadig vandaag. Toen hij aan het ‘bellen’ was in de schelp riep hij: “Wie? Elbertse? Nee, die is er nu niet. Jaja, ik doe de groeten aan Elbertse!” (Ondertussen lag Jan Elbertse tussen de coulissen dubbel). Aan het einde zei Erik: “Ik ga je hangen, mijn ruistegoed is op! Tuut”
Achterin de zaal (ene Albert V., heel herkenbaar:) HAHA HAHA HAHA

Zo waren er nog meer kleine dingetjes, het was een leuke voorstelling. Het was voor de cast nog niet echt de op 1 na laatste voorstelling, dus de grappen komen nog (volgens Ellis en volgens de traditie). Op een gegeven moment pakt Brigit Michel bij zijn baard en dat ging zo hardhandig dat hij half op de grond viel, zij bijna over hem heen rolde en toch maar blijven trekken aan die baard. We hebben ontzettend gelachen erom.

In de pauze hebben we aan Albert gevraagd wanneer de beloofde Hamelen DVD uitkomt. 27 December dus, na de Kerst en de Sint. Hij was het wel met ons eens dat dat minder slim was. Maar met Kerstmis komt Hamelen op TV en de DVD mocht daarna pas te koop zijn.

We hebben nog met Danny gesproken die eigenlijk nog graag met kinderen naar Hamelen had willen gaan, maar hij was in de veronderstelling dat vanavond de laatste was. We hebben hem getipt om naar Drachten te gaan en hij zou er achteraan gaan… Ook nog even met Jimmy Hutchinson gepraat, die zo’n leuk stukje ingesproken had voor René z’n fandag. Hij had zelf de beelden nooit gezien, dus we kregen z’n adres en gaan de DVD opsturen. Wát een aardige man. In de pauze werd er omgeroepen dat iedereen binnen 5 minuten in de zaal moest zitten, anders mochten de Hamelen-kinderen niet meespelen tot het eind (omdat we later begonnen waren). Dat wilde niemand, snel allemaal gaan zitten dus en volop genieten van de 2e akte.

Aan het einde van de voorstelling gingen velen tegen het toneel aan staan, wild zwaaiend met de Hamelen/D.E.- vlaggetjes. René was ook druk aan het zwaaien richting zijn “fans” dus iedereen was – extra – blij.

We zijn nog langs de AU gegaan en iedereen die naar buiten kwam werd daar met applaus onthaald. De Hamelen-kinderen hadden allemaal een kadootje onder de arm en een roos gekregen. Hier en daar een huilend kindje, echt de laatste voor hen en het was ook erg laat geworden. Dat viel niet mee voor ze…

Martin werd met een spandoek onthaald. Dag lieverd(s) stond erop. Hij was op de fiets en na uitgebreid zijn fans gedag gezegd te hebben sprong Silvia achterop en verdwenen ze al fietsend afgeladen met spullen en bloemen de hal uit. De cast kwam één voor één naar buiten en daar kwam René. Foto hier, foto daar, uitgebreid praatje maken, handtekening… Sommigen moesten al haasten voor de trein en vertrokken.
We hebben het met René over Lamoraal (Egmond) gehad, want gisteren hadden ze gerepeteerd. “We zingen ons de tandjes daar” zei René. Dat belooft veel en leuk te worden dus. We hebben het ook nog over de chatsessie gehad. Hij heeft nl. beloofd live te komen chatten op de website, dus we gaan een datum prikken.
Nog wat foto’s gemaakt (ook van de honden/kattenmand die hij meegenomen had). Dat bleek de mand van Aukje, die laat René steeds met al haar spullen sjouwen en hij doet het nog ook. Kadootje aan René gegeven: een DVD met de meesterlijke titel SKIPPY (zijn voormalige bijnaam). “Hoe kom je dáár nou aan?!” Kaartje eraan: bedankt voor alle voorstellingen, we hebben genoten, tot HAIR. Ik vroeg of zijn DVD speler (gekregen bij zijn fandag) het nog deed. Jawel, hij kocht zich blauw aan de DVD’s dus is er nog steeds heel blij mee. Ook met de hartslagmeter, hij had er zelfs al nieuwe batterijen in moeten doen, haha. Daarna vertrok René naar de afterparty op een andere locatie en wij gingen richting huis. Bertram Bierenbroodspot was een vrolijke en grappige rol. De musical zat ook propvol aanstekelijke liedjes, maar onze favoriet was echt “Lidwientje Walg” (met René & Chantal).

Video Lidwientje Walg:

Ook deze musical is weer op een leuke manier afgesloten. Op naar HAIR!

[Marijke]

 

Het uitgebreide slotapplaus van “Kunt U mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?”
(eerste cast) én de hectiek bij een ‘artiestenuitgang’ (foyer)

[Marijke]

 

Hamelen 29-04-2004

We beleefden vanavond de première van Suus als Madelein en Sylvia als Hilletje.
Ze speelden het allebei zo leuk. Sylvia kan in de grot niet zo goed gillen als Suus, maar ze speelde alles heel enthousiast. Ze had maar 1 doorloop gehad, dus reuze knap! Suus raakte bij de AU niet uitgepraat over haar première als Prinses Madelein. Ze had er zelf ook van genoten. Ze vergat 1 zin te zingen… het is haar vergeven.

René hebben we regelmatig betrapt op een slappe lach hier en daar (met Chantal, met Danny etc.) en de bruiloftskus duurde vandaag wel érg lang (Story-alarm).

We hebben enorm gelachen om Michel, wat is die geknipt voor de rol met z’n rare acteerstemmetje en soepele lijf. Hij gaf zich helemaal vandaag. Wenzela was ook weer geweldig, we hebben van haar performance genoten.

En dan: de AU
Om een lang verhaal kort te maken: Veel mensen waren verbolgen over het feit dat Ellis niet genomineerd was voor een Musical Award. En terecht. Een groep fans nam het initiatief om haar alsnog – zelf – te belonen voor haar prestaties,
Als we eerder het Luxor verlieten tijdens het slotapplaus mochten we Ellis in haar Wenzela jurk even spreken om de Award te overhandigen. Voor één keer hadden we dat er uiteraard wel voor over. Dus bij aanvang van het slotapplaus rennend het Luxor uit, haastig naar het halletje in de AU dus en daar uithijgend wachten op een bankje op Ellis/Wenzela. Binnen no time stond ze er. In de jurk, zo prachtig van dichtbij. Er was een ‘juryrapport’ opgesteld dat Ellis voor ‘moest’ lezen. Was een klein probleem zonder haar bril, maar ze deed het. Ze was enorm blij met de Award “Hij is nog mooi ook…!”
We besloten de kaart voor de cast bij de AU aan Job te geven (die wordt nl. nooit echt ‘verwend’ bij de AU, dus dat mocht wel eens). Ze waren blij verrast dat ze gefeliciteerd werden met hun Musical Awards nominatie. Danny wist het zelf niet eens, was stomverbaasd… Chantal zei: “er zijn er zo veel genomineerd en we winnen hem toch niet” We hebben acuut met elkaar besloten om vaantjes mee te nemen en te geven op het MAG, want “Een vaantje is OOK leuk” (een Hamelen-quote)…

Loeki wist niet wat ze meemaakte dat we haar gingen feliciteren en ze de kaart kreeg. ”Wat leuk zeg! Ik kan t niet goed lezen zonder bril, dat doe ik straks”. Het bleek dat ze de achterkant van de kaart stond te bekijken…
“Ik ga hem boven mijn bed hangen, echt waar”
Danny & Chantal poseerden van links naar rechts en weer terug. Danny zei er steeds bij: Nog 1 voor de Story… andere kant op: voor de Panorama… Voor de Weekend… Voor de Allerhande (van Albert Heijn)… Toen we riepen: Danny, doe eens lollig. Begon hij spontaan te zingen: “Lik eens ff lekker aan m’n looooooooooollie”…

Last-but-not-least kwam René naar buiten. Aan alle kanten op de foto, overal een praatje, heel druk en gezellig. Hij mopperde “WAAR was je bij het slotapplaus?!?” *Oeps*
René, ga je al vertellen wat je na Hamelen gaat doen?
“Ik mag ’t pas in Oktober zeggen…”
Zeg dan maar wat anders leuks in de camera tegen de forummers?
“Ik heb een computer gekocht… COM-PU-TER gekocht…!” haha, en dat gezicht erbij. René gaat dus ook online, waarschijnlijk mét hulp… We gaan het zien.

Video van Wenzela/Ellis in kostuum en de hectische AU:

Hamelen was weer heerlijk.

[Marijke]

 

Voor wie René nog niet gezien heeft in
“Kunt U mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?”
(of dit nog eens wil zien): de volledige versie staat op youtube.

Hamelen speelde in seizoen 2003/2004
(V&V Entertainment, van Albert Verlinde & Roel Vente)
Op deze opname staat de 1ste cast.

Later in het seizoen speelden er anderen de hoofdrol, maar o.a. René bleef.

[Marijke]

 

AFSCHEID van Kiss of the Spider Woman 20-11-2016

Dolblij waren we met de reprise van Kiss, waar we in 2015 al zo van genoten hadden. Dus ook in 2016 zijn we nogal eens gaan genieten van de musical met een sterke cast, een heel goed ensemble, prachtige muziek en zang, live orkest, mooie choreo, een minimaal doch multifunctioneel decor, de fijne ambiance én het gratis parkeren. Kortom: een opeenstapeling van feiten die deze musical tot een waar pareltje konden maken en dat gebeurde dan ook elke voorstelling opnieuw.

*Voor aanvang van deze laatste show heeft iedereen backstage – op initiatief van choreografe Chiara en Thomas – nog meegewerkt aan de Mannequin-Challenge! Het is dé hype op dit moment, vooral bij musicalgezelschappen (iedereen blijft “frozen” staan terwijl de videocamera langsloopt). Hieronder is het resultaat te zien:

De cast knalde van het toneel bij deze laatste voorstelling, ze gaven echt álles voor een goede show en qua bloed hadden we ook geen klagen. Het leek er op of de pot nog even leeg moest, want de gevangenen zagen er vandaag nog gehavender uit als voorheen.

Alex voor de laatste keer als Molina met zijn prachtige zang, zijn heerlijke homo-trekjes, zijn zalige inleving in de rol en zijn ontroerende momenten
René als Valentin, ongekend goed als de Marxist die ons overtuigde van zijn gelijk met zijn mooie pure zang en acteertalent. Je voelde zin pijn gewoon mee, zo levensecht gespeeld. En het prachtige a capella Marta gaan we nooit meer vergeten
Marjolein als de onbetwiste koningin der Spinnenvrouwen. Met haar ogen bespeelde ze de zaal, met haar gebaren trok ze iedereen mee in haar web en met haar stem sleurde ze iedereen mee richting haar fatale kus
Mike als de gevangenisdirecteur, die uitstekend acteerde (maar waar we bij de zang wat moeite mee hadden). Ongekend gemeen, hard, meedogenloos aanwezig
Michiel als de lieve Gabriël die we omarmden, en als de gevangene-met-de-blote-billen waarvan we allemaal hoopten dat zijn ‘ontsnapping’ zou lukken
Thomas als de vermoorde gevangene die de kus van de Spinnenvrouw ontvangt en als Aurelio, de verontwaardigde homofiele collega van Molina in het warenhuis
Bastiaan als de intens valse gevangenisbewaarder Esteban en als krachtige aanvulling van het ensemble
Sven, tot slot, die als vervanger van Roy de zang, de dans en de rol van deze gemene gevangenisbewaarder schijnbaar moeiteloos overnam

Stuk voor stuk hele sterke castleden, We hebben ook aan regisseur Koen van Dijk veel te danken nadat hij met het idee kwam om deze productie op te voeren in het Zonnehuis met deze cast. Zijn inleidingen waren heerlijk enthousiast en gedreven, heel fijn om deze als bonus mee te mogen maken.

Deze laatste show was een hele pittige, hierna was het ook écht voorbij en we gaan het missen. Bij de cast waren er bij deze laatste vooral bij de heftige scènes wat natte oogjes te zien, in de zaal konden we het ook moeilijk droog houden. De pauze werd verlengd i.v.m. “een technische storing” maar de 2de akte werd daarna hervat als nooit tevoren. Bastiaan (ensemble) kreeg nl. totaal onverwacht heel moeilijk nieuws te verwerken waardoor deze laatste emotioneel voor iedereen nog zwaarder werd dan vooraf gedacht. De (extra lange) pauze was echt even nodig om alle verdrietige gevoelens op een rij te zetten. De hechte groep heeft – ook backstage – veel aan elkaar gehad..

Veel emotie, veel respect voor iedereen van ons en ook veel lof voor iedereen die deze productie tot iets prachtigs maakten. Wie dit niet gezien heeft mag oprecht spijt hebben.

Na afloop mengde de complete cast en crew met het publiek en kon iedereen nog even napraten over deze bijzondere dag. Toen ik bij René stond werd er gevraagd of hij nog trek had en kwam zijn bord gevangeniseten voorbij. Hij wilde dat koude prakje liever nooit meer zien…

We hadden backstage nog wat lekkers laten bezorgen in het thema van de musical en als klein bedankje. Jolanda had heerlijke Spinnenweb-koeken gemaakt (hulde!) en er waren Kisses en Spinnen(-drop) voor de cast. Waarschijnlijk is het nu allemaal op…

Het allerlaatste slotapplaus (incl. de Alex/René-kiss)…

Wat het Zonnehuis betreft staat er weer iets nieuws op stapel voor het volgende seizoen. We kunnen niet wachten op meer info van o.a. Koen van Dijk, want het kan bijna niet missen dat hij voor de derde keer (na Kiss en Sweeney) weer met iets moois zal komen. Voor nu is er alleen even het nagenieten en de stilte…

[Marijke]

 

REPRISE 2016 Kiss of the Spider Woman

I.v.m. de reprise van Kiss of the Spider Woman werd er op 31-10-2016 een succesvolle feestelijke voorstelling getoond i.p.v. (nogmaals) een première. Ik had niet verwacht dat er enkele wijzigingen zouden plaatsvinden in deze toch al prachtige voorstelling, maar na afloop moesten we onderkennen dat er toch échte verbetering te zien waren. Roy Kullick (nu spelend in The Bodyguard) werd succesvol vervangen door Sven Nigel Blom. Deze – voor ons – nieuwkomer in ‘musicalland’ liet o.a. in zijn solo tijdens “Achter die Muur (1)’ en met zijn getoonde danscapaciteiten zien dat hij heel goed in de rol past. Gezien de korte repetitieperiode voor iedereen i.v.m. de herneming van deze musical een extra pluim dus voor de cast én voor Sven, aangezien zij dit alles in zeer korte tijd voor elkaar moesten krijgen.

Er zijn nog steeds mensen die dit pareltje niet gezien hebben (GAAN!), maar zij doen er goed aan om deze speelperiode van slechts 3 weken te benutten en te gaan kijken. Nu of nooit, ze krijgen er zeker geen spijt van.

Voor de mensen die het nog niet gezien hebben zal ik niet te ver ingaan op de wijzigingen, maar de mannen van het ensemble hebben bv. nu nog feestelijkere kleding aan tijdens “Geef me Liefde’. In de slotscène heeft Alex nieuwe schoenen gekregen én een nieuwe (en veel mooiere) hoed ;) Er zijn in de slotscènes ook kleine aanpassingen gemaakt, zodat de afloop van dit verhaal iets duidelijker naar voren komt. Regisseur Koen van Dijk heeft de vragen en opmerkingen van het publiek uit 2015 duidelijk ter harte genomen. Het is bewonderenswaardig hoe hij dit alsnog heeft kunnen verwerken in dit toch al complete plaatje.

Het publiek reageerde – ook in 2016 – wederom razend enthousiast en beloonde iedereen dan ook met een lange staande ovatie. Er waren diverse BN-ers uitgenodigd om te komen kijken én er bleek een hele rij Sweeney-cast mee te genieten in de zaal. Na afloop was er ook nog een perscall waarna iedereen zich in de zaal en de foyer bij familie en vrienden voegde om onder het genot van een hapje en een drankje na te genieten van deze prachtige musical.

Hieronder de SLOTFASE (incl. de Alex/René-kiss) van de feestelijke voorstelling:

[Marijke]

Er zijn – terecht – al veel lovende kritieken geschreven over deze productie en op 27-06-2015 zijn we nogmaals naar Kiss geweest. Het is bijna niet te geloven dat deze productie slechts 4 weken op de planken zal staan. Alles is werkelijk uit de cast gehaald qua performance, kleding, muziek en akoestiek dat je zou denken dat ze dit nog maanden gaan spelen. Was het maar waar…
Het was alsof iedereen er vanavond nog een tandje bij zette, want – voor mij – was dit echt de allerbeste (so far). Hier en daar rolde er soms in de zaal een traantje van ontroering of gewoon omdat het je zo bij de keel grijpt en het zo mooi neergezet wordt. Iedereen is zó goed op zijn plek in deze cast en als René-fans genieten we enorm van zijn vertolking van Valentin Arregui Paz. En wat is het toch fijn dat zowel Alex als Marjolein gecast zijn voor een hoofdrol. Ze ontroeren, verrassen, zingen (en dansen) prachtig en zijn geknipt voor hun rol in deze musical.
Hier en daar ging wel een microfoon te laat open (nog niet eerder meegemaakt) en buiten ons zicht bleek die arme Michiel tijdens het dansen van het toneel te zijn gevallen. Gelukkig niet ernstig, snel weer er op geklommen en verder spelen. Chapeau, wij hebben er niets van gemerkt op rij 4.

René was zo lief om ook bij deze productie weer de videocamera mee te namen backstage. Zoals we van zijn hand al bij vele producties gewend zijn is het ook deze keer weer hilarisch leuk geworden. Bij deze dus grote dank aan René en alle anderen voor de medewerking, we waarderen het heel erg!
Kijk en geniet mee van Kiss of the Spider Woman backstage:

Na afloop leuk gesprek gehad met o.a. Thomas, Michiel en Bastiaan en ze vertelden leuke anekdotes en weetjes waar je als doorsnee bezoeker echt geen idee van hebt.
– Zo heeft het ensemble bij aanvang 4 (!) kledingstukken over elkaar heen, anders redden ze het niet qua tijd met de snelverkledingen.
– Bij “De morgen daarna” was tijdens het repeteren het idee geboren om de orkestleden ook als “volk” op het toneel te laten verschijnen, zodat de mensenmassa groter zou zijn. I.v.m de bijbehorende muziek moest er dan echter een gedeelte opgenomen worden op band, maar o.a. René was hier fel op tegen. Live muziek, dat is heel belangrijk, dus geen bandopnames. Hear hear!! De bevolking wordt dus alsnog alleen gespeeld door de cast.
– De zak over het hoofd van Michiel en Thomas moet op een speciale manier opgezet worden, het zou nl. een ramp zijn als tijdens het snelle nummer met Marjolein de zak er niet snel af zou gaan. Ook de verkledingen zorgen hier en daar soms voor lichte paniek, want niet alles is met klittenband aan elkaar vast gezet. Een enkel knoopje of de rits in een gulp moet wel meewerken, anders moet er als een razende geimproviseerd worden om dit op te lossen.
– En dan het voor- en nadeel van een kleine cast zonder understudies. Als er iemand geblesseerd raakt of ziek wordt zal de voorstelling afgeblazen moeten worden, het grote voordeel is echter dat je altijd de eerste cast treft bij elke show. Wij zijn er blij mee.
– Toen we licht mopperde over de harde stoelen in het Zonnehuis kwam de reactie: “Maar wij zitten daar in de gevangenis, zo kan je je een beetje voorstellen hoe dat is”. Zit wat in, hahaha (maar evengoed zijn we op een kussentje gaan zitten). ;)

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
TOT SLOT…

Door Opus One zijn we gelukkig enorm verwend met mooie foto’s en hele fijne online fragmenten uit de musical. Van “De Morgen daarna” waren er geen opnames gemaakt, dus ook geen clip, want er moesten keuzes gemaakt worden en qua rechten kan je ook niet alles doen wat je zou willen (daarom ook geen CD en geen DVD van dit moois, wat eeuwig zonde). We hebben gevraagd – lees gesmeekt – of deze scène alsnog op video mocht en na de afsluiting van Kiss werden we op de morgen daarna blij gemaakt met een prachtige opname hiervan met René op z’n best (en wat zijn we onwijs trots op hem)! Grote dank aan Opus One hiervoor en sinds deze productie hebben we allemaal een zwak voor enthousiaste en lieve Koen van Dijk die met het oorspronkelijke idee aankwam om juist deze productie in het Zonnehuis te laten zien aan iedereen.

Kiss of the Spider Woman… Eén van de mooiste producties die ik gezien heb.
En dan nu allemaal nog even nagenieten van de heerlijke bonus die we van Opus One mochten ontvangen!

[Marijke]

 

PREMIÈRE van Kiss of the Spider Woman 8 juni 2015

De cast en crew hebben hier enorm hard naar toe gewerkt (en René draaide zelfs dubbele dagen tijdens de eindfase van Onder de Groene Hemel).

Ondanks het drukke schema maakte René toch even tijd om haastig de toi in ontvangst te nemen. We wensen hem veel toi toi toi met deze prachtige productie.
Video (haastige) Toi-uitreiking:

Het Zonnehuis stond er prachtig bij met een mooie (nieuwe) rode loper. De vorige was vlak voor de perspresentatie uitgelegd én gestolen! Tsja, het is midden in Amsterdam, misschien had dat er wat mee te maken…

Naast de trappen was een terras gemaakt met tafeltjes en stoelen en kaarsjes op de tafeltjes. Helaas was nogal koud, dus er werd niet zo van genoten als bedoeld was. Het was een drukte van belang en er waren ook veel BN-ers en musicalcollega’s. Ook leden van de Musical Awards jury waren erbij. Die hebben – net als wij – hun ogen uitgekeken bij deze schitterende musical, dus kom maar op met die Awards!

We kregen een programmaboekje vol mooie scènefoto’s, alles wat je maar wil weten over de cast, de crew en het verhaal van de Kus van de Spinnenvrouw. Heel mooi en compleet, een must-have voor iedereen die deze musical bezoekt.

De zaal in het Zonnehuis is mooi ingericht, overal gedecoreerd met spinnenwebben, op het toneel de gevangeniscel waar zich alles af zou gaan spelen en daarachter – achter een groot spinnenweb – het orkest, dus óp het toneel.

Marjolein ving aan met haar openingslied en je zat gelijk in de voorstelling, ook omdat gevangene 16115 Valentin (René) op ruwe wijze geboeid en met een zak over zijn hoofd binnen gevoerd wordt door de bewakers. Dit deed ons gelijk denken aan de Passion, waarin we (bijna) hetzelfde beeld zagen. Valentin wordt in de cel gesmeten bij Molina (Alex), zijn celgenoot voor de komende jaren. In Les Mis was René gevangene 24601. Later in de voorstelling kwam er een gevangene voorbij die ook daadwerkelijk dit nummer had gekregen (op verzoek van Roy Kullick erin geschreven door Koen van Dijk). ;)

De twee gevangenen maken kennis met elkaar, maar moeten niets van elkaar hebben. Molina doet veel toenaderingspogingen, maar Valentin is zo stug en anti-homo dat hij hem geen enkele kans geeft.

Door de tijd heen fantaseert Molina over de films die hij vroeger als kind gezien had om de tijd te doden en op den duur fantaseert ook Valentin met hem mee en heeft ook zijn eigen fantasie, namelijk over zijn geliefde Marta. De rol van o.a. de spinnenvrouw, de moeder van Molina en Marta wordt met verve gespeeld door Marjolein Teepen. Tijdens de voorstelling veranderd zij regelmatig in de diverse personages en is geknipt voor de rol. Wat een volume en power zit er in deze veelzijdige vrouw!

De gevangeniscel is zo multifunctioneel als je maar kan wensen. Door deze draaibaar te maken met openklappende grote deuren zie je de cel vanaf alle kanten. Het ensemble voert naadloos deze verplaatsingen uit en het is enorm vindingrijk hoe je met uitzicht op die cel zo de diverse scènes kan laten zien.

Alex is echt geweldig in de rol van Molina. Prachtige zangstukken en wat zet hij de extraverte nicht Molina goed neer. Uit zelfbescherming pretendeert hij dat het hem allemaal niet raakt, maar je gaat zo meeleven met zijn personage dat je wel merkt dat hij vaak wel degelijk in geestelijke nood verkeert. Je krijgt enorme sympathie voor deze homofiele gevangene met zijn kwetsbare karakter.

En dan René als Valentin. Wat hebben we van hem genoten in deze rol. De rauwe stoere politieke gevangene die langzaam aan zelf ook merkt dat het vluchten uit de waarheid de enige vorm van overleven zal zijn. Je krijgt als vanzelf sympathie voor deze Marxist die trouw wil blijven aan zijn mening en gevoelens. Je wordt ook vanaf de eerste minuut zo in de voorstelling gezogen dat je je af en toe nauwelijks realiseert dat het (gelukkig) ‘maar’ spel is wat ze hem allemaal aandoen.

Het ensemble vervult heel veel rollen en hun stemmen vormen een prachtig geheel, ook met de hoofdrolspelers erbij. De casting van Kiss heeft er goed oog voor gehad.

De akoestiek in het Zonnehuis is opmerkelijk goed, er gaat niets verloren van de conversaties en de zangstukken. Tijdens het nummer “Marta” staat de cel op het toneel vol met gevangenen en wie goed kijkt zal merken dat ook de orkestleden tijdelijk opgesloten zitten. Mede door de inbreng van René (“nooit met een orkestband spelen!”) wordt dit nummer nu a capella gebracht. Dit nummer kwam door het ‘weglaten’ van de muziek enorm binnen, de zaal zat er ademloos naar te kijken.

Bij Kiss is over alles zó goed nagedacht en alles is zó goed uitgewerkt… Tijdens deze musical worden de zijkanten van de zaal ook benut door de spelers, heel bijzonder. Ook de geluidsweergave, daar kan menig theater jaloers op zijn. De belichting was ook zó mooi, zowel qua kleuren als felle spots en schemering… wie verantwoordelijk is voor het lichtplan (Benno Barends) verdient ook een grote pluim. De kostuums (Maya Schröder) van met name Marjolein passen ontzettend mooi in het totaalplaatje. Van Spinnenvrouw, moeder van Molina, Marta, dwaze moeder op het plein t/m Aurora, alles is even mooi en staat Marjolein prachtig met haar slanke figuur. Het ensemble switcht met de kleding ook geloofwaardig van bewakers naar verpleegkundigen, bajesklanten en/of burgers.

Een minpunt: de stoelen in het Zonnehuis zijn keihard. Gelukkig ben je zo geboeid door voorstelling dat je je na afloop pas bedenkt dat dit het totaal tegenovergestelde is van pluche. Jammer… bij het opknappen van het Zonnehuis hadden ze beter ook even aan het zitgenot van het publiek kunnen denken.

De eerste akte duurt lekker lang, maar bleek 10 minuten korter te zijn dan bij de Try Out. Ik heb niets gemist qua verhaallijn, dus geen idee wat er nu niet meer is wat we wel gezien hadden.

Na de tweede akte volgde een overdonderend applaus, rijkelijk gevuld met fluit- en joelconcerten. Ik denk dat er niemand bij was die geen heerlijke avond had. De cast en creatives ontvingen stralend een grote bos Zonnebloemen. Hierna werd de perscall op het toneel gehouden. De lege gevangeniscel was opgesteld en de spelers kwamen het toneel weer op voor deze fotosessie.
*Meer foto’s van de première zijn te vinden in de Kiss FOTO-map.

Foto’s © Marloes Jaket

In mijn video is het slotapplaus te zien, een gedeelte van de perscall en de premièretrap (in dit geval de trap naar buiten). Het was echter nogal koud, dus dit werd snel afgehandeld zodat iedereen zich binnen bij de trotse familie en vrienden kon voegen na deze ontzettend geslaagde première.

Er werd nog lang na geborreld en nagepraat over al dit moois en de tevredenheid en trotse blijdschap droop van de gezichten. Wat een prachtige première was dit.

Twijfel niet, boek snel een plaatsje en je hebt een geweldige avond.
Ze spelen slechts een maand en dat is echt véél te kort voor zoiets moois.

[Marijke]

 

PERSPRESENTATIE Kiss of the Spider Woman

We togen op 18 mei 2015 naar het Zonnehuis in Amsterdam – waar de musical gespeeld zal worden – voor de perspresentatie. Deze bijzondere locatie – midden in een woonwijk – is grondig verbouwd en Kiss zal de eerste productie zijn die na de verbouwing te zien zal zijn van 5 juni t/m 5 juli 2015. Helaas werd precies op de dag van de perspresentatie de vloer van de hal opnieuw gestort, dus iedereen werd begeleid via een “achterdeur” naar de zaal met het podium. Op het podium stond een projectiescherm waarop we een korte uitleg kregen over de geluidsverbetering en de vernieuwde inrichting van de zaal en een animatie van het vernieuwde Zonnehuis. De zaal is knus, in het voorste gedeelte komt een tribune die per rij oploopt, zodat iedereen goed zicht heeft. Achter de tribune tafels met stoelen en aan de zijkanten kleine loges. Er is ook een balkon, daar kijk je recht op het toneel. De zaal biedt plaats aan ca. 340 stoelen.
Achter in de zaal bevind zich de catering en er werd met nadruk verteld dat je iets te drinken móet meenemen naar je stoel om de sfeer van de knusse zaal te verhogen. Er is ook een mogelijkheid om een diner te reserveren op de avond dat je de show gaat zien.

Na deze uitleg – een verdere rondleiding was helaas niet mogelijk i.v.m. het aanleggen van de vloer – werd iedereen buitenom begeleid naar het oefenlokaal, waar een gevangeniscel opgesteld stond met daar recht tegenover met stoelen voor de pers.
Koen van Dijk (vertaling en regie) gaf een korte inleiding over de musical en kondigde af en toe de nummers aan die we te zien kregen. We mochten per lied helaas max. 30 sec. tonen via internet, foto’s mochten onbeperkt gemaakt worden.

Als eerste traden René en Alex met het complete ensemble op. Ze zongen vanuit de gevangeniscel “Over the wall” (“Over de muur”). Wat kleuren die stemmen mooi bij elkaar, we waren meteen onder de indruk.

Als tweede zagen we een scène die in de cel gespeeld werd door Alex en René. Spinnenvrouw Marjolein voegde zich bij hen in de cel en met het ensemble danste en zong Marjolein “Where you are” (“Daar te zijn”).

In het derde voorproefje acteerden Alex en René samen in de cel en zongen ze het prachtige “Dear One” (“Lieverd”). Marjolein voegde zich erbij en het klonk echt zó prachtig. We genoten.

In het vierde en laatste voorproefje zou Alex een solo zingen, dus René was niet in de cel. Alex riep hem er echter bij om in het bed te komen liggen, waarop René terugriep “Wil je me graag hebben?” wat erg komisch overkwam.

Na de prachtige solo van Alex kwam het fotomoment en was er tijd ingeruimd voor de interviews. Eerst werd het aangevraagde schema afgewerkt en als de spelers er nog tijd voor hadden was iedereen vrij om alsnog opnames van hen te maken.

De perspresentatie is een heerlijk voorproefje geworden en we kunnen niet genoeg benadrukken dat de spelers enorm enthousiast zijn. Na de eerste doorloop van de eerste akte sloeg de cast erg enthousiast aan het Tweeten en Facebooken hierover, dus je kan er van op aan dat het écht heel mooi gaat worden.

Wij hebben een uitgebreid interview met René gehouden (zie video) en daarna ook nog met 2 ensemble-leden (de Vlaamse Michiel de Meyer en Thomas Kuipers) en met Chiara Re en Alex Klaasen. René en Chiara kennen elkaar al een tijd, ze hebben nl. samengewerkt in Urinetown (de 2010-theater versie). Zij is de choreografe van deze productie en vertelde ons dat ze René zelfs de tango zal gaan leren voor de slotfase van de musical. Uiteraard zijn we hier reuze benieuwd naar! ;)

Interview met René:

Interview met Thomas, Michiel, Chiara en Alex:

Het was een fijne perspresentatie, we hebben nu al erg genoten van de sneak previews, dus dat belooft wat! De première is inmiddels al uitverkocht, de kaartverkoop loopt heel goed. Boek dus tijdig een kaartje als je deze productie – die slechts een maand speelt – niet wil missen.
Het gratis parkeren voor de deur is voor iedereen een fijne toevoeging.

[Marijke]

 

ALL SHOOK UP/LOVE ME TENDER Première 22-11-2009

Op 22 nov. 2009 beleefde All Shook Up-Love Me Tender in het Chassé Theater in Breda zijn Europese première. Bij het Chassé aangekomen hebben we – na aflevering van de toi(s) – met elkaar langs de rode loper gestaan die zowel binnen als buiten was. We mochten de kaarten helaas pas om half 4 ophalen en dat liep nog uit, dus dat was erg lastig want dat werd flink haasten omdat we dus ook niet eerder naar de toilet konden (zonder kaart kon je niet naar binnen). In de zaal kreeg iedereen een goede plaats toebedeeld. De voorstelling begon – gelukkig voor ons – wat later, dus iedereen zat op zijn stoel toen de show begon.

De show ging van start en het openingsnummer bruiste direct al van de energie. René speelde de sterren van de hemel, je kon aan alles merken dat hij enorm zin had in de voorstelling en in topvorm was en Brigitte speelde ook zo heerlijk. De Try Outs hebben ook z’n vruchten afgeworpen want iedereen zat heel goed in zijn rol en alles liep lekker.

De enthousiaste zaal reageerde erg leuk op alles. De grappen kwamen goed aan en Brigitte wond iedereen om haar vinger met haar goede timing en mooie zang. Ed werd ook hilarisch ontvangen. Ook de andere rollen werden erg gewaardeerd en er werd veel gelachen en tussendoor geapplaudisseerd. René maakte een goede indruk op iedereen en naast ons zaten een paar dames die elke keer plat lagen als er weer een grap gescoord werd. De zaal lag ook weer gestrekt om de bus met de Flintstone-voetjes er onder vandaan. Wie verzint nou zoiets?!

Voor je het weet komt de ‘zwembadscène” eraan en zagen we vanaf onze stoel René de coulissen in springen onder het geluid van de grote plons. Nu was het afwachten op wat er ging komen en de zaal reageerde behoorlijk op Chad in z’n onderbroek. Fluiten, joelen, klappen… Heerlijk.
Het daaraan voorafgaande stukje is ook zo leuk, als Chad tegen Ed zegt dat ze lekker met kleding tegen elkaars edele delen kunnen gaan meppen enzo. De mimiek van Brigitte is dan zo hilarisch (ze is sowieso kampioen mimiek) en als ze dan ook nog eens haar arm om Chad heen slaat en nog eens flink in z’n borsten gaat staan knijpen met die blik in haar ogen… hilarisch. Ook het gedeelte dat Chad wat kinky vind mag ik graag bekijken. Het samenspel tussen die 2 lijkt hen op het lijf geschreven.

De zaal was erg onder de indruk, o.a. van Erica. Bij haar mooie lied op het “wipkonijn” waar ook nog leuke kwinkslagen in zitten. Voor iemand die voor het eerst in een musical staat heb ik dan de vraag “Waar was je al die tijd?!” ’t is toch geweldig wat ze neerzet… Na haar liedje barstte er voor haar terecht een spontaan applaus los.
Ook Fred Butter is heerlijk aandoenlijk en de zaal verzuchtte nogal eens een Aaaahhhhh als het weer ff mis ging met z’n avances en hij terneergeslagen het toneel afliep. Stephan zette een prima Dean Hyde neer. Toen hij riep “Kijk Mam, ik kan dansen” haalde hij in een paar seconden zoveel lenige capriolen uit… Wat een lenig mannetje is dat! Toen we (op verzoek van Chad) allemaal moesten gaan staan was dat bij deze zaal geen enkel probleem, de zaal en allebei de balkons deden heel makkelijk mee.

De energie van de cast werkte aanstekelijk op de zaal, de voorstelling verliep echt perfect en na afloop kreeg de cast een minutenlange staande ovatie. De castingdirectors verdienen ook een dikke pluim want alle acteurs passen als gegoten bij het karakter wat ze spelen.

De pers stroomde aan het einde van de musical binnen om de laatste beelden vast te leggen en wij deden met ze mee. Er werd massaal gefotografeerd en gefilmd. Na afloop was er een Pers Call op het toneel waarbij we ook aanwezig waren.

Slotapplaus:

Aangekomen op de afterparty waren er drankjes en hapjes te over te verkrijgen, o.a. broodjes hamburger, wraps en zakken patat mét. Dat was leuk, lekker en zeer toepasselijk bedacht. Er speelde een band (de Sonny’s) terwijl de cast zich aan het verkleden was. Wat later volgde het trapmoment en werd de cast onder luid gejuich ontvangen door familie, vrienden en andere belangstellenden terwijl de band Elvis-liedjes speelde. Wat een heerlijk moment om mee te maken: René zó blij, met een enorme smile op z’n gezicht en glunderende ogen die het applaus in ontvangst neemt om daarna snel naar zijn familie te gaan en het moment met elkaar te vieren. Bijzonder om daar vanaf de zijlijn getuige van te mogen zijn.

Premièretrap:

Het zat er op… alle verplichtingen waren afgewerkt en nu kon het feest voor iedereen écht beginnen. Het voordelen van een middagpremière is dat je er halverwege de avond al een flinke feestavond op hebt zitten en je toch niet midden in de nacht naar huis hoeft. Op het einde van de feestavond sprongen tot grote vreugde van iedereen eerst de 4 dames het toneel op (Erica, Daniëlle, Brigitte en Emma). Voor ons werd het zo mogelijk nóg leuker toen René het toneel op klom toen “Let me entertain you” gespeeld werd (da’s echt zo zijn lied). Daarna kwam Harry Slinger nog “je loog tegen mij” zingen. Iedereen had het enorm naar zijn zin, de sfeer was erg relaxed en we hebben nog veel gedanst. Moe maar zeer voldaan vertrokken we als één van de laatsten richting huis, voorzien van een prachtig programmaboek, na een ontzettend geslaagde première.

We zijn Stage Entertainment zeer dankbaar voor het ter beschikking stellen van de (vele) premièrekaarten. We hadden het niet graag willen missen.

Nu gaat het pas écht beginnen voor de cast: All Shook Up-Love Me Tender gaat (voorlopig) tot Juli 2010 door het hele land, dus is voor iedereen (redelijk) dichtbij te bewonderen. Voor iedereen die een vrolijke avond tegemoet wil zien is het een echte aanrader.

[Marijke]

LMT TOI-UITREIKING

We mochten er met 25 forummers bij zijn dankzij Stage Entertainment (waarvoor dank!) Zij hadden René gesponsord i.v.m. de Alpe d’HuZes en Stage sponsorde als dank hiervoor 25 (!) entreetickets. Voor de vrijkaarten werd een wedstrijd uitgeschreven via de website en de kaarten werden verdeeld onder de winnaars. Ik mocht de blije winnaars bellen, mailen en/of sms-sen en madat iedereen wilde bijdragen aan een leuke/toepasselijke toi waren we allemaal klaar voor de première én de afterparty.De Toi werd een LOVE ME (TEDDY)BEER-TENDER. Hoe toepasselijk was dat?!

Aangekomen bij het Chassé was het tijd om deze Toi(s) af te leveren. De enorme bos bloemen in een vaas moesten nog naar de kleedkamer van René en de toi (van 5 kg.!) moesten we vooraf ook proberen af te geven aan hem. Op zo’n dag is het altijd een verrassing of er (nog) tijd voor is.

Aangekomen bij de AU stond ineens René al voor onze neus in z’n oranje badjas. We zagen al aan die ondeugende snuit en de flonkering in z’n pretogen dat hij er écht zin in had vandaag en in topconditie was. Hij was dolblij met de enorme bos bloemen (“Je mocht die eigenlijk nog niet zien, die moesten in je kleedkamer staan als verrassing”)…
Het uitpakken van de Toi was ook hilarisch. René vond het zó leuk en tot onze verbazing had hij nog nooit een Beertender gekregen of gezien. ’s Avonds zou de hele groep blijven overnachten na het feest, dus na een korte uitleg hoe zo’n tap werkt vertrouwden we er op dat het helemaal goed (en leeg) zou komen.

Na de nodige knuffels vertrok René in z’n badjas met z’n armen vol naar de kleedkamer, het was een komische gezicht (die Gaston-armen kunnen wel wat hebben). De rozen waren nog een btje lastig kado, want na de première werd alles afgebroken in Breda en ging de cast naar een hotel, dus hij kon ze niet in z’n kleedkamer laten staan.
Wat zal z’n auto lekker geroken hebben…

[Marijke]

 

PERSPRESENTATIE ALL SHOOK UP/LOVE ME TENDER 07-10-2009

De perspresentatie van All Shook Up – Love Me Tender werd gehouden in de Brasa Dance Studios in Amsterdam op 7 oktober 2009. Erwin van Lambaart, algemeen directeur van Joop van den Ende Theaterproducties, vertelde in zijn intro dat deze swingmusical 75 jaar na de geboorte van Elvis Presley haar Europese première zal krijgen op 22 november in Theater Chassé in Breda. Daarna zal een toer langs de Nederlandse theaters volgen.
In All Shook up/Love me tender zijn 25 hits van Elvis Presley te horen in een vertaling van Jan Rot. Enkele voorbeelden zijn Kleine Keeshond (Hound Dog) en Boevenschoen (Blue Suede Shoes).

De perspresentatiefoto van René, die – nog steeds – te zien is op de Wikipedia-pagina “René van Kooten”. https://nl.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_van_Kooten
De foto is gemaakt door Saskia v.d. Ende.

Na de intro van Erwin van Lambaart keken we gezamenlijk naar een vermakelijk filmpje waarin de diverse castleden elkaar aanspraken, zogenaamd via Facetime.

Erwin introduceerde per persoon de castleden, het ensemble en enkele creatives en daarna werd de aanwezige pers in de dansstudio getrakteerd op enkele swingende nummers uit de musical, vertaald als ‘Komopiederene’ en ‘Laatmaarkomen’. Onder het genot van zang en dans was een waar spektakel te zien, inclusief de indrukwekkende motor van Chad.

Na dit spektakel was het tijd voor de fotoshoots en werd de perspresentatietaart binnengebracht en aangesneden. Zowel de castleden als de aanwezige pers mochten na het aansnijden – waarvan de nodige foto’s gemaakt werden – hiervan meesmullen.

Het was een fijne uitgebreide perspresentatie en het enthousiasme droop van alle medewerkers (voor en achter de schermen) af. Ze kunnen niet wachten op de eerste Try Outs én de première.

Meer foto’s van de perspresentatie: zie foto-album LMT
Onderstaand video’s van de perspresentatie:

LMT Perspresentatie filmpje

LMT Perspresentatie cast

LMT Perspresentatie Komopiederene

LMT Perspresentatie Laatmaarkomen

[Marijke]

 

De laatste Zorro van René, 30-10-2011

Vandaag zou René voor de laatste keer de rol van Ramón vertolken in Zorro, ze speelden vandaag in Amersfoort in De Flint. Zijn rol werd hierna overgenomen door Christophe Haddad. We hebben genoten van zijn laatste op rij 1… Het Is zo’n leuk moment altijd als de cast van alle kanten opkomt. Tommie gaf zijn vader – die in de zaal zat – een gemoedelijk knikje en wij waren blij, want hij zou met zulk bezoek waarschijnlijk nog meer knallen dan normaal. We spotten Zjon Smaal in het pak van Garcia – wat wel een vreugdekreet opleverde van ons – en René kwam ook aanlopen in z’n mooie pak, dus het (voor ons) laatste spektakel kon beginnen.
Voor aanvang zagen we Javier de zaal binnen strompelen op krukken. Oops, blessure, die kon dus ook niet meespelen. Er waren de afgelopen weken nogal wat geblesseerden en zieken, dus we misten wel wat bekende gezichten: Sharon zagen we niet tussen het ensemble en Ricardo bleek al niet meer mee te spelen bij Zorro. Hoe zouden ze het dan gaan aanpakken met het (lange) dansgedeelte in “Djobi Djoba” want daarin spelen Javier, Sharon en Ricardo meestal de hoofdrol. Vandaag mocht Javier Garzia Perez zijn danskunsten laten zien en de dans van de man en de vrouw kwam te vervallen. Van het ensemble ontbrak Tanja ook en tot onze verbazing ontbrak Roberto de Groot ook. Hij bleek helaas een week geleden al vertrokken te zijn bij Zorro i.p.v. per 1 november. Marijn Brouwers speelt nu zijn rol (in het ensemble, als de bisschop en us Ramón).

Ik was zó blij dat we vandaag Zjon Smaal als Garcia gingen zien en wat deed hij het fantastisch. Ik vond Zjon van begin af aan al zeer geschikt voor die rol en vandaag bleek dat hij geen auditie mocht doen hiervoor omdat hij al een contract had bij Petticoat. Die musical is nu gestopt en… zo kwam alles toch nog goed! Hij speelt zo heerlijk aandoenlijk als de goedsullige sergeant Garcia.

Tommie speelde, zoals verwacht, de sterren van de hemel. Ik heb er zo van genoten, voor mij is hij toch echt dé Zorro en zonder hem vind ik het maar half zo leuk. Je kon ook wel aan hem merken dat hij zich erg van bewust was van het feit dat zijn “grote broer” René vandaag voor het laatst speelde.

Michelle had getwittert dat ze er als “Quasimodo” uitzag i.v.m. een ontstoken oog. Je kon wel zien dat ze er behoorlijk last van had en ze klonk een beetje verkouden. Een heel mooi momentje was vlak na het aankleden van Michelle als bruid. We hadden al een keer een traantje gezien bij haar, maar nu de laatste scène met René aanbrak zagen we wel dat ze dat best moeilijk vond. René sprak zijn tekst uit “wat zie je er prachtig uit” en veegde toen met de rug van z’n hand haar traan weg. Dat was echt zo’n ahhhhhh-momentje. Zo lief.

Over Lone vertel ik meestal maar weinig, maar ze is ook zó briljant als Inez, dat kan iedereen zien. De rol is haar op het lijf geschreven. Alle handgebaren, haar houding, de danspassen en haar zang, alles klopt.

Marc-Peter van der Maas heeft het maar druk op het toneel. Ondanks het feit dat hij nog niet zo lang meespeelt zie je hem o.a. bij het vuurpeloton, als bevolking, als Spanjaard tussen de dansers enz. enz. Bij de AU zei hij “ik blijf me maar verkleden!”

Over René is er over vandaag genoeg te vertellen. Voor aanvang hadden we al ‘afscheid’ van hem genomen met een kaart, bloemen en een doos Merci, want na afloop moest hij snel weg (naar een optreden in Amsterdam).
In een scene met Michelle en Tommie kreeg René de slappe lach. Michelle roept normaal gesproken “Ramón, alsjeblieft?!” naar hem en steekt haar handen in de lucht. Nu stak ze echter 2 vingers in de lucht, omdat Feyenoord op dat moment achterstond met 2-0 en de voetbalwedstrijden werden backstage ook gevolgd. René vatte de hint gelijk en kon z’n grijns om de actie van Michelle nauwelijks onderdrukken… René speelde zoals verwacht de sterren van de hemel en wat was het weer genieten van “Een leven”. Zo lekker fanatiek. De scène waarin Tommie met de veren op zijn hoed aankomt in de kerk was weer hilarisch. Hij was continue aan het dollen, net zoals zijn “grote broer”. En toen kwam het moment van de allerlaatste schermscène met Tommie. De meubelstukken vlogen nog fanatieker als voorheen over het toneel en bij de allerlaatste doodsteek stonden de ‘broers’ veel langer als normaal elkaar vast te houden en stond Tommie met de tranen in z’n ogen. Uiteraard keken wij ook met een brok in ons keel hoe Tommie de cape over zijn dode broer heen legde.

En toen kwam het slotapplaus. Uiteraard pakte ik mijn camera, maar dat werd een probleem. Het slotapplaus mocht ik filmen, het dansen wat erna kwam echter niet. Het is niet anders, ik ben al blij met de minuut van het laatste applaus voor René. Wat wij echter niet wisten was dat er nog een enorme stunt zou komen. Tommie en René deden de slotdans samen!! We hebben zó enorm gelachen en het was zo onverwachts. Iedereen lag dubbel van het lachen, ook Tommie en René zelf. Jammer dat dát nou net niet op de film stond, maar dat zal geen toeval zijn. René gaf een ferme handkus naar alle castleden en toen er een vaas met rozen het toneel op kwam, om uit te delen aan iedereen, pakte Tommie deze op en gaf de hele vaas vol aan René die hem onder luid applaus in ontvangst nam.

Het was een geweldige (voor ons) laatste voorstelling en wat hebben we genoten. Ik had het niet willen missen.

Na afloop liepen we langs de AU. René naar buiten met een stoel uit de Taverna, zó grappig. Ze hadden er speciaal één voor hem laten maken als aandenken omdat hij zoveel meubilair gesloopt heeft tijdens de vechtscènes met Zorro.

Zorro – Rene van Kooten – afscheid als Ramón

Tommie twitterde na afloop:
Wow… Veel emoties bij afscheid René.. Tering, wat ga ik die vent missen!! Nu al zwetend in de taxi naar #Life4You

Wij gaan René ook missen als Ramón, heb er heel erg van genoten.
René heeft eerst nog even lekker een korte vakantie en start dan met repeteren voor Next To Normal. Op naar de volgende uitdaging!

[Marijke]

 

Zorro-première 17-04-2011

De première waar we allemaal zo lang naar uitgekeken hadden was vandaag: Zorro, de musical. Van Stage Entertainment kregen we 10 kaarten toebedeeld en we waren er dolgelukkig mee. René wilde zo graag ook zijn zussen erbij, maar kreeg te weinig tickets, dus we hebben hiervoor 4 kaartjes gegeven en gingen met 6 forummers genieten.

Ruim op tijd kwamen we aan in Amsterdam om bij de Au de toi af te leveren aan René. We moesten even wachten, want hij was volop aan het repeteren, maar gelukkig kon hij toch heel even tijd nemen om zijn tois op te halen. We hadden een kaart met de gulle gevers erop, een Zorro-Hortensia (die bestaan écht, hoe uniek is dat in zijn tuin, hahaa) en een Zorro geurpakket (Showergel & Aftershave, uniek, niet te verkrijgen in NL).
Premièredagen zijn voor cast & crew enorm hectisch en René kwam dan ook gehaast langs om daarna weer snel te vertrekken omdat er nog van alles van spelers verwacht wordt op een dag als deze. Iedereen blij dat het ook nu toch weer even kon.

Zorro – Toi-uitreiking VIDEO

Het De La Mar is naar verhouding een klein theater en de première zat bomvol. We genoten nog even van de mensen op de rode loper en gingen onze plaatsen in de zaal opzoeken. Bij binnenkomst kregen we het programmaboek. Het was echt zoals een mooi programmaboek er uit hoort te zien: de scène-indeling, informatie over cast en crew en prachtige scènefoto’s. We hebben met elkaar eerst een tijdje van dit mooie programmaboek staan smullen en zochten daarna onze plaatsen op en het genieten kon beginnen.

De hoofdrol past Tommie Christiaan als een jas. En wat kan die jongen toch lekker bewegen, waarop je gelijk in zijn eerste nummer al getrakteerd wordt. Het lijkt alsof het hem met gemak afgaat, een lust voor het oog. Ik denk dat het wel terecht is dat hij de Op Zoek naar Zorro-competitie heeft gewonnen.

René was weer heerlijk fel tijdens zijn spel (kreeg gewoon een hekel aan die harteloze man). Hij sleurde Luisa/Michelle ook weer flink over het toneel en ze werd weer op de grond gekwakt met alle rokken omhoog in de taverna. “Een leven” werd weer heel mooi en fanatiek gebracht. Dit lied (een combinatie van 2 liedjes) is er speciaal voor hem ingeschreven, want eigenlijk zingt het personage Ramón niet in deze musical. De frustratie van Ramón en zijn hersenspinsels komen goed naar voren in het lied met die versnelling erin en die enorme lange en harde noot. ’t Blijft ja,,er dat er zo geregisseerd is dat je na afloop van dit lied niet even klappend je waardering hiervoor kan overbrengen.

Zorro – Rene van Kooten als Ramón

Thom Hofmann heeft geen spectaculaire rol, maar is wel een belangrijke schakel in de vertelling van het verhaal als Don Alejandro én als de verteller.

Lone van Rosendaal was – zoals altijd – weer steengoed in haar rol van Inez. Een fanatieke tante, die weet waar ze het over heeft, Ramón compleet kan betoveren en danst alsof ze altijd al de Spaanse dans onder de knie had.

Michelle speelt een prachtige Luisa. Haar (zang)stem is ook zó mooi en wat is het een prachtige dame. ‘Weet jij nog’ en ‘De man met zijn bedekt gelaat’ werden weer zó mooi gebracht. Geen wonder dat zowel Zorro als ook Ramón verliefd worden op haar.

De dansers – altijd al reuze fanatiek – gaven vanavond nóg meer. Vooral bij ‘Djobi Djoba’ gingen ze weer helemaal los, al vind ik het nummer tijdens de show wel heel erg lang duren. De performance is geweldig, maar voor mij persoonlijk had dit wel iets ingekort mogen worden.

Na afloop van de show volgde er een oorverdovend applaus vanuit de zaal en danste de cast met de kinderen uit de musical de slotdans waarbij niemand op zijn stoel kon blijven zitten. De pers kwam hierbij binnenstormen voor het filmen en fotograferen van het slotmoment. Uiteraard hebben wij ook meegedaan, we willen hier thuis ook nog van (na)genieten.

Zorro – Première slotapplaus en trapmoment 17-04-2011

Na afloop verdween iedereen naar de foyer en de zaal voor een afterparty – waar wij ook welkom waren – en op het toneel volgde nog een perscall. Er werd volop drank geserveerd en hapjes en sandwiches, we werden flink verwend.

Rond half 10 was het premièretrap-moment daar. Dat vind ik altijd zo bijzonder… de volledige cast die de trap af komt onder de luide muziek uit de musical. Heerlijk om live mee te maken: al die blije gezichten en met name de dames die er zo prachtig uitzien. Er werd volop gefotografeerd, geklapt en gejoeld en toen iedereen na dit fotomoment naar familie en vrienden toe wilde werden Tanya en René compleet bestormd door een enorme horde fotografen die de a.s. papa en mama op de foto wilden zetten. Het was namelijk nog maar kort bekend bij de pers dat Tanya zwanger was. Het geduw en getrek was een rare gewaarwording. Gelukkig had iedereen al snel het (zelfde) plaatje geschoten en kon ook René naar zijn overige familie om de geslaagde première en de afterparty te vieren.

Bij binnenkomst hadden we een voucher gekregen waarmee we na afloop een goodiebag op mochten halen. Enkele sponsoren trakteerden het premierepubliek op een Zorro-tasje met daarin o.a. zeep van Dr. Fish, een glas en een klein likeurflesje van Licor 43, 2 busjes Wella haarverzorging en voor iedereen het velletje met Zorro-postzegels! Echt leuk, zonde om op te plakken!

Na een heerlijke knuffel met René en een lange avond verwennerij van alle kanten zijn we naar huis gegaan met een enorm voldaan gevoel.
We hebben zó ontzettend genoten van alles, ’t was een geweldige première.
En wat waren we blij met de tickets van Stage, nogmaals bedankt namens ons!

[Auteur]

Berichten