Aangemaakte reacties
-
Berichten
-
Ja!! Ik was de gelukkig om in Zwolle bij dit concert te mogen zijn. Wat een heerlijke sfeervolle en gezellige avond was dit.
Het Nederlands Douane Orkest is een Nederlands semiprofessioneel overheidsorkest. Het bestaat uit muzikanten die bij de Douane en de andere onderdelen van het ministerie van Financiën werken, aangevuld met professionele musici. Het is een harmonieorkest en dat betekent dat het orkest bestaat uit blaasinstrumenten en slagwerkinstrumenten. Hierdoor is het orkest in staat een groter scala aan nuances te verklanken. Tot zover een lesje over het orkest
wat geweldige muziek leverde met af en toe een solistische partij.René was, in tegenstelling tot sommige andere optredens met een orkest of harmonie, veel op het podium te vinden. Hij praatte het programma aan elkaar en mocht lekker veel zingen. De liedjes zelf waren, wat je vooraf zou denken bij een kerstconcert, niet alleen maar zoetsappige kerstliedjes maar zeer gevarieerd (met of zonder kerstthema). The Grinch kwam voorbij, Hallelujah (waarbij je even zelf de stembanden mocht laten trillen), Bring him home (deze wil ik alleen nog maar van René
), iets met een k*t kerstmis tekst, er kwm iets van een sneeuwman voorbij en nog meer moois. Ik ben slecht in het onthouden van wat ik heb gehoord maar stuk voor stuk waren het prachtig gezongen en gespeelde nummers. Het orkest genoot, René genoot (ja, toch 
) en het publiek ook. René vroeg ook nog even de hulp van het publiek want het ging niet zo goed, maar wat dat inhoud verklap ik nu niet. Ik heb begrepen dat er nog mensen gaan en wil niet spoileren.Als het lukt nog kaartjes te pakken te krijgen, zou ik zeggen: DOEN! Die van mij waren 5 euro per stuk, ik weet niet of dat overal zo is, maar voor dat geld heb je een toffe avond met veel muziek en veel René
Weer een
voor nieuwe herinneringen!Afgelopen vrijdag heb ik de Bat out of Hell show voor de 2e keer mogen zien en ervaren, de eerste keer was in Tivoli Utrecht (8 febr.jl), en nu in mijn eigen dorp, Nunspeet! Al had ik er nog niks aan gevonden, René in Nunspeet kon ik natuurlijk niet laten schieten, haha maar goed dat mijn eerste ervaring in Utrecht (kado van en met mijn dochter) goed uitpakte.
Maar beginnen bij het begin: Toen ik hoorde dat René dit ging doen was ik wat sceptisch. Ik zag gelijk die clip van Meatloaf voor me, ik was 10 in de tijd dat deze uitkwam, en vond hem, Meat Loaf, een vieze man om te zien en het nummer “paradise by the dashboard Light” gaf mij op die leeftijd nog zo’n gevoel van “ieeeww”
. Je snapt dat ik René niet in dit plaatje kon plaatsen 
. En dan heb ik het nog niet over het feit of ik dacht dat hij het zangtechnisch wel aan zou kunnen want ik hield me, na die eerste indruk, niet echt meer bezig met de muziek van Meat Loaf.
Dus stap 1: 2 kaartjes gekocht op rij 1 in ons kleine theater. Wie er mee zou gaan liet ik nog maar even in het midden.Stap 2: op spotify de muziek van Bat Out Of Hell opgezet en gaan luisteren. En tot mijn verbazing, ik kende meer dan ik ooit had gedacht en ik vond het nog leuk ook! Poehee, was dat even mazzel!
Stap 3: Oprecht blij zijn toen dochterlief met kaartjes aan kwam voor de show in Tivoli Utrecht. Sowieso leuk, ik was er nog nooit geweest en het was een sta concert! Lekker een beetje meedansen (oef moest even uit mijn comfortzone
maar ik vond het leuk!) en genieten van de mensen om me heen die ook allemaal op hun eigen wijze genoten van de muziek. Ik keek mijn ogen uit naar de mensen op het podium, naar het enthousiasme van de 4 mans (sorry, 3 man, 1 vrouw) band en naar René en Tessa die de longen uit hun lijf zongen en leuke typetjes neerzetten. Nu ik dit schrijf is het weer moeilijk terug te halen hoe ik daar de zang vond, het was voor mij zo nieuw allemaal dat ik ogen en oren te kort kwam. Dat ik genoten had was zeker dus die kaartjes voor Nunspeet gingen zeker geen miskoop worden. Eenmaal thuis heb ik gelijk mijn echtgenoot overtuigd dat ie echt mee moest gaan. Voor hem is René een “musicalman” en hij “houdt niet van musicals” dus ik had wat overredings kracht nodig, 
Eindelijk werd het 14 april. Best een beetje zenuwachtig of ik mezelf niet TE enthousiast had gemaakt (en ook wel of manlief het echt wel zou kunnen waarderen..)en met de fotocamera op schoot was het wachten op de eerste tonen.De band kwam op, Tessa erbij en ja hoor daar stond ie in de spotlights; Meat “René” Loaf! :yahoo:! De, ondertussen, bekende nummers kwamen voorbij. Afgewisseld met een paar gedaante verwisselingen voor René zoals oa de vader, Jim Steinman (producer) en een vriend waarbij Tessa de rol van de moeder van Marvin Lee Aday (de echte naam van Meat Loaf) aannam, maar o.a. ook als Angela Groothuizen en Karla DeVito (haar zag je in de clip). Ontzettend leuk gedaan om zo ook wat meer achtergrond informatie te krijgen over Meat Loaf, zijn jeugd, zijn pijn en hoe de mensen die met hem gewerkt hebben over hem dachten. Wisten jullie dat Meat Loaf ook in Hair de musical en in films heeft gespeeld? Niets is wat het lijkt
!
René zong niet alleen Meat Loaf, hij speelde hem ook. Dus de kleding, inclusief (klein) buikje en rode zakdoek maakte dat ik heel even de clip op mijn netvlies kreeg maar toen heel snel kon schakelen, gelukkig, deze Meat Loaf was een stuk beter om naar te kijken
!De band was geweldig, 3 mannen, JanPeter Bast, Arie den Boer, Peter Krako en 1 dame Phaedra Kwant ( in Utrecht was het Hilde Luytjes). Je zag het enthousiasme op hun gezichten tijdens het muziek maken. De interactie met elkaar en met René en Tessa was groots! Af en toe even een lekkere (harde) solo ertussendoor wat veel waardering opleverde van het publiek.
Tessa ken ik van de rol van Anya, je weet wel dat lieve meisje uit Anastasia de musical. Wat heerlijk als iemand je dan zo kan verbazen. Wat een dijk van een stem heeft ze! Ze zong oa ook solo, “We Belong to the Night” een nummer van de Amerikaanse zangeres Ellen Foley, die je vast wel kent van het duet met Meat Loafs Paradise by the Dashboard Light. Tijdens dit lied ook een goed staaltje acteerwerk / inlevingsvermogen van beide zangers.
René heb ik al in vele genres mogen horen zingen en ook deze liedjes, rustig, hard, met passie of woede het maakt hem allemaal niet uit, hij kan het allemaal. Aan acteertalent ook geen gebrek, hup een ander jasje aan, zonnebril op en je gelooft het ook nog. Jammergenoeg overstemde de muziek soms de stem van de zangers. Misschien was het omdat we op de eerste rij zaten (gelijk aan het podium) en dat je dat wat verder en hoger in de zaal ook had of dat het aan de techniek lag, dat weet ik niet.
De belichting was heel goed en afwisselend. Het bepaalde echt de sfeer tijdens de nummers die gezongen werden.Wat oa. voorbij kwam (hoop dat ik het goed onthouden heb):
You took the words right out of my mouth; Heaven Can Wait; All Reved Up with No Place to Go; Two Out of Three Ain’t Bad; Paradise by the Dashboard Light – Paradise, Let Me Sleep on It, Praying for the End of Time; For Crying Out Loud. Korte stukjes uit Hair de musical. Ik ben vast heel wat vergeten maar om naast de camera ook pen en papier mee te nemen….
Gelukkig waren mijn zenuwen vooraf niet nodig geweest, ja het was nog beter/mooier dan ik in gedachte had en ja, mijn echtgenoot vond het ook geweldig! Ze spelen nog een paar keer, kijk in de lijst die Marijke hierboven heeft gedeeld, en bij twijfel zeg ik: GA
