[Marijke]

Bericht van 02-05-2016:

Theatertour Shifting Daylight presentatie

Vandaag was de theaterpresentatie voor het seizoen 2016/2017 in het Stadstheater te Zoetermeer. Uit zeer betrouwbare bron hadden we vernomen dat Shifting Daylight ook 2 nummers ten gehore zou brengen, want ook zij staan in het aankomende seizoen in dit theater en reizen met een theatertour langs 13 theaters in Nederland, waaronder dus Zoetermeer.

Drukfoutje…: “Bram Ingmar Spaaij”

Bij binnenkomst werden we direct getrakteerd op koffie mét gebak, want het Theater bestond 25 jaar. De presentatie begon om 20:15 uur en startte direct met muziek. De optredende groep was Tigre Blanco. Na dit optreden betrad gastheer Richard Kemper het toneel.

Na een korte inleiding kwam de directrice van het Stadstheater om samen het komende programma door te nemen. Hierna kwam er een andere theatermedewerkster (gespecialiseerd in de muziekvoorstellingen e.d.) vertellen wat er nog mee te zien zou zijn. Op een scherm op het toneel werden wat video’s en foto’s getoond van wat er allemaal verwacht werd. Berget Lewis betrad hierna het toneel, zij zong 2 nummers waaronder een medley van Tina Turner.

De setting op het toneel was gezellig gemaakt. Er was een lange bar met krukken en tafeltjes met stoelen. Iedereen die iets bijgedragen had op het toneel nam daarna plaats aan de bar of de tafeltjes om mee te genieten van de rest. Tom de Ket kwam op en vertelde veel, héél veel, over De verleiders en Fifa Blatter. In de zaal ontstond hierdoor steeds meer geroezemoes. Hij was zo heerlijk (en lang) aan het vertellen dat het zijn doel een beetje miste, men kon er de aandacht niet meer bij houden.

Maar hierna was het dan zo ver: Shifting Daylight kwam het toneel op. Richard Kemper had vooraf al aangekondigd dat voor hem “de beste musicalzanger uit Nederland” vanavond ook zou komen. Tsja, daar konden we het alleen maar mee eens zijn. Op deze avond zongen ze het overheerlijke “Boys of Summer” (Don Henley) en het prachtige “Frozen” van Shifting Daylight.

Op 13 oktober staat Shifting Daylight in de GROTE zaal van het Stadstheater en René roept iedereen op om te komen, omdat ze verder alleen in de kleinere zaaltjes door het land op zullen treden.
Na het spelen van deze twee nummers nam René plaats aan het tafeltje bij Richard (en verdwenen Ingmar en Bram snel richting de bar) en vertelde enthousiast dat hij ook in het Stadstheater zal spelen met Into the Woods! Enige uitleg van deze toch wel heel anders als doorsnee-musical volgde.

Hierna volgde een optreden van de Vlaamse stand-up comedian William Boeva en nog een optreden van Tigre Blanco en daarna was het feestje afgelopen.

Aangezien er zeer weinig foto’s zijn van Shifting Daylight mét Ingmar erbij heb ik gevraagd of de heren even wilden poseren voor de camera (my own perscall !). Uiteraard was dat geen probleem. Na deze korte gezelligheid zijn we in de foyer nog iets gaan drinken, hebben een programmaboek gescoord en gingen we huiswaarts. Vanaf morgenochtend 09:00 uur is de website van het Stadstheater geopend en kan je boeken voor het komende seizoen.

De aankondiging van Shifting Daylight:

SD met Boys of Summer:

SD met Frozen:

+ + + + +

07-07-2016:
Gisteren was Shifting Daylight te gast bij ‘Debby en haar mannen’ op RTV West. René was op deze dag ook de co-host van Debby, want wekelijks is hij één dag haar co-host op deze zender.

Zij lanceerden bij Debby het debuut van hun nieuwe single “Boys of Summer”. De beelden van RTV West (opnieuw) bekijken kan helaas niet meer, maar om even een beeld te vormen van de meligheid in de studio hier wat screens:

Er is inmiddels ook een clip opgenomen van deze plaat:

+ + + + +

Bericht van 14-08-2016:

Zondag in ’t Park 14-08-2016

Vandaag was er een optreden van Shifting Daylight in Zoetermeer i.v.m. de happening “Zondag in het Park”. Helaas was het trio niet compleet. Bram Bol was helaas te ziek om te spelen, een groot gemis, dus moesten René en Ingmar Spaaij voor één keer samen proberen de Shifting Daylight sound vorm te geven voor het toegestroomde publiek. Ingmar had weer diverse instrumenten mee om te bespelen, maar zijn voet-tamboerijn was wellicht de grappigste. Het was gezellig druk en prachtig weer, dus het kon niet anders als een geslaagd optreden worden.
En dat werd het ook.

Uiteraard misten we de bekende sound/2de stem bij bijvoorbeeld Something so Real, maar de liedjes zijn zo fijn om te beluisteren dat we ook deze versie evengoed konden waarderen.

Er werden diverse Shifting Daylight nummers gespeeld, een paar liedjes uit Beste Zangers en ook nog wat songs die we ook in de Shifting Daylight Theatertour zullen gaan horen. René riep iedereen op om ook vooral op 13 oktober naar het Stadstheater in Zoetermeer te komen voor de kick off van de theatertour, want er waren al heel wat kaarten voor verkocht en het zou een speciale avond gaan worden.

Het viel niet mee om mooie videobeelden te maken met het publiek dat echt tot aan (of op!) de rand van het podium alles van héél dichtbij wilde meemaken, maar de opnames lijken alsnog redelijk geslaagd. Er werden wat verrassende versies ten gehore gebracht zoals o.a. een lekker scheurende versie van Thinking out Loud, hét liedje wat symbool staat voor een zorgeloze tijd: Annie’s song, een rauwe versie van Billy Jean (mét banjo!) en het hemelse With or without you, waarbij René weer heerlijk kon uitpakken.

Geniet maar mee…
Hieronder is een compilatie:

En dé meezinger (compleet) van dit seizoen: 
Don’t dream it’s over (Hey Now)

+ + + + +

De data van de Shifting Daylight Theatertour 2016/2017:

+ + + + +

What do you want to do ?

New mailCopy

[Marijke]

Op 28-04-2019 de (2de) herneming van The Bridges of Madison County in Breda (Chassé Theater). Na enorm genoten te hebben van de vorige versie(s) stond ik weer te trappelen en dat bleek niet onterecht. Het was allemaal weer zó mooi om (mee) te beleven en het voordeel van het opnieuw beleven is dat je al weet wat voor prachtige nummers en leuke scenes er weer gaan komen.

De enige wijziging in deze versie is de rol van Carolyn, die wordt nu gespeeld door Dagmar Rijff. De overige castleden én de orkestleden zijn dezelfde vertrouwde gezichten als in de vorige versie.

Lone & René speelden en zongen weer de sterren van de hemel en wat waren ze weer mooi verliefd, die twee… Op een enkele kleine microfoonfout na was het een perfecte voorstelling. Ik keek naar voorstelling nr. 5 van 2019, maar het leek alsof ze al weer maanden aan het toeren waren…

René had een nieuwe spijkerbroek én andere schoenen gekregen, maar verder kon ik qua spel, zang, muziek en uitvoering geen veranderingen vinden. Gelukkig maar, het was al mooi genoeg en deze voorstelling was (wederom) perfect. We kunnen hier 8 weken van genieten in 2019.

Het slotapplaus in het Chassé in Breda:

Na deze speelreeks is 2019 is The Bridges of Madison County helaas écht voorbij. Wat was het fijn dat we maar liefst twee keer van een reprise mochten genieten van deze musical en wat zullen we ons de cast en de prachtige songs nog lang herinneren.

[Marijke]

The Bridges of Madison County staat in 2018 als reprise voor 3 weken in het Amsterdamse DeLaMar Theater. Hoe fijn dat we deze zomermusical dus na bijna een jaar weer live konden meemaken, het voelde als pure verwennerij.

Cast & crew zijn nagenoeg hetzelfde als in het vorige seizoen, met uitzondering van Richard ‘Dick’ Johnson en de beide kinderen. Rij 1 bleek vervallen omdat het toneel ook nu weer (voor een deel) de zaal ingebouwd is. Het maakte het beeld er alleen maar vertrouwder op, ook al zaten we er nu niet meer omheen maar ervoor. Als je vooraan zit wil je soms ook even onzichtbaar zijn als de cast zo vlak voor je neus op de trap zit…
Het Parool schreef zo treffend: “Wat zijn ze mooi verliefd, die twee” en dat is ook echt zo. Je ziet hoe de gevoelens opgebouwd worden naarmate de eerste akte vordert en richting de pauze wil je ook Francesca zijn en die vreemde man zachtjes maar dwingend meetronen naar boven…

Ad Knippels is een enorme aanvulling op het geheel. Wat een fijne stem heeft hij en hij heeft de rol van Richard/Dick Johnson op zijn eigen manier ingevuld. Hij doet dat zo natuurlijk dat je tijdens de show echt met hem te doen krijgt als hij zoetjesaan in de gaten krijgt dat er iets veranderd is aan Francesca en hun relatie tot elkaar. De kinderen Michael en Carolyn worden deze weken gespeeld door Joost van der Aa en Charlotte van der Plas. Zij spelen dit naar behoren, maar de rollen lenen zich er ook niet zo voor om echt uit te kunnen blinken.

OpusOne komt keer op keer met prachtige – en soms minder bekende – producties naar Nederland en mede door regisseur Koen van Dijk met zijn geweldige vindingen qua uitbeelding etc. zijn het steeds pareltjes om naar te kijken en verdienen ze een volle zaal. Zoals bijvoorbeeld de telefoon. Wie opbelt komt er mee aanlopen… verzin het maar. En het prachtige gordijn aan het einde van de voorstelling met die ogen van Francesca erop… het raakt je gewoon wat er gebeurt. Er is ook bewust voor gekozen om weinig ‘applausmomenten’ tijdens de voorstelling te hebben. Koen vertelde dat hij dat ook overlegde met de cast en dat bv. René dan ook beaamde: “Ja, graag! Liever lekker doorspelen op dat moment”.

Het was nauwelijks te merken dat we naar de eerste voorstelling zaten te kijken, na bijna een jaar pauze. Het enige wat niet klopte was de fles cognac. Deze was vergeten neer te zetten, dus verscheen snel om het hoekje bij het gordijn. De volgende keer staat hij weer naast de melkbus en spelen ze dat Robert in de kast aan het zoeken is naar de fles. Francesca komt hem erbij helpen en ze ‘stoten’ elkaar even aan en de toon is gezet. Je ziet de vonk gewoon overslaan. En als ze eenmaal van de cognac gedronken hebben en samen de slappe lach krijgen… dan laat de rest zich raden.

©Noor van Gestel

Na afloop was er nog een gezellig samenzijn in de foyer boven en vertelde René ook over de fles cognac, wij hadden er niets van gemerkt. (We hebben ook gelijk afspraakjes met René gemaakt over de gewonnen kaartjes i.v.m. de Alpe d’HuZes-loterij). Er zijn vandaag ook nieuwe persfoto’s gemaakt, zie de collage van (nieuwe) foto’s.
+ + + + + + +
**Op FB trof ik ook een hilarisch filmpje aan van Lone & René, gemaakt in de foyer van het DeLaMar. Bekijken kan via onderstaande link:


Bij de perscall na afloop hebben we ook nog wat foto’s gemaakt, waarop ook de drie nieuwe castleden staan. Het was weer een heerlijke avond. Ik kan me niet voorstellen dat ik niet weer ga kijken naar Bridges, het is te mooi om af te wachten tot de toer van start gaat, want die is pas in 2019.

Slotapplaus:

[Marijke]

Er zijn meerdere malen enthousiaste inleidingen verzorgd door regisseur/vertaler Koen van Dijk. Hij vertelde daarin o.a. over het Zonnehuis en hoe hij daarmee opgegroeid was. Hij is vlakbij het Zonnehuis geboren en opgegroeid en bezocht als kind vaak dit gebouw. Hij vertelde o.a. dat hij (héél lang geleden) Joop van den Ende hier zag optreden als clown. Koen kwam ook met veel extra informatie over het script en de vertaling daarvan.

Een korte samenvatting: als je een origineel script wil vertalen moet je daar toestemming voor vragen en ga je daarvoor een contract aan. De liedteksten en muziek van The Bridges zijn van Jason Robert Brown. Als de vertaling klaar is ben je verplicht om dit weer om te zetten in het Engels en op te sturen ter goedkeuring, zodat de originele schrijver kan zien waar het script enigszins afwijkt of iets anders vertaald is. Koen vertelde dat hij dit altijd braaf deed en er nooit een reactie op kwam, m.a.w. zijn vertalingen waren dus goed gekeurd. Dat liep bij Bridges echter anders. Hij kreeg een pagina’s lang bericht terug met aanwijzingen en opmerkingen waarmee hij weer aan de slag is gegaan. Hij was er ook heel blij mee dat de originele scripschrijver zo veel moeite had gestoken in het aanvullen en/of corrigeren van de vertaalde teksten.

Het eindresultaat is dus naar ieders wens geworden. Dat Bridges ook door het publiek erg gewaardeerd werd bleek toen er een reeks aan nominaties bekend gemaakt werd voor het Musical Awards Gala 2018:

[Marijke]

Vandaag (05-06-2017) de première van The Bridges of Madison County. Het Zonnehuis stond erbij zoals het hoort: volop zon, gezellige drukte op het plein en de prachtige posters van Bridges sierden de gevel. Voor de gelegenheid was er een Opel uit 1952 voor de deur geparkeerd, refererend naar de auto van Clint Eastwood in de gelijknamige film.

Koen van Dijk bewerkte en regisseerde deze Broadway-musical tot een intieme Nederlandse versie, op maat gemaakt voor Het Zonnehuis. Het is voor het eerst dat het publiek zó dicht op het toneel zit en je voelt je zo dichtbij de acteurs dat je je af en toe waant als één van de deelnemers aan dit verhaal. De voorste rij aan de kop van de Brug wordt ook wel gekscherend “de gênante rij” genoemd. Als je daar zit tijdens de (vrij-)scènes tussen Robert en Francesca snap je wel waarom… De kracht van deze musical zit in het feit dat het overal mooi, ontroerend en liefdevol is en blijft en nergens plat wordt. De hoofdrolspelers sleuren je mee in hun liefde voor elkaar.

De cast bestaat uit Lone van Roosendaal (Francesca), René van Kooten (Robert Kincaid), Annick Boer (o.a. buurvrouw Marsha), Bas Heerkens (Francesca’s man), Jeroen C. Molenaar (de zoon) en Marieke Goemans (de dochter). Door het verhaal heen spelen de kaatste vier ook diverse andere kleine rollen. De cast worden begeleid door een live band o.l.v. Marco Braam (die ook nog even Marsha’s zwijgzame en daardoor hilarische echtgenoot mag spelen) en die zijn vooral gesitueerd op het toneel zelf, maar verschijnen ook regelmatig op de brug.

De cast gaf toe enigszins nerveus te zijn voor deze première. Er zijn in de 3 voorafgaande dagen slechts 4 Try Outs gespeeld, maar daar was vandaag niets van te merken. Iedereen zat goed in zijn tekst en zang en de juiste props waren er op de juiste momenten. Een kleine hindernis was aan het einde een ongewenste drempel op het toneel (een ‘grafzerk’ bleek niet verder te willen zakken en vormde een licht obstakel op het toneel). Het ging bijna mis toen Annick Boer er over struikelde, maar gelukkig liep dit goed af. Dat zijn toch spannende momenten voor cast en toeschouwers.

Voor aanvang hebben we een Toi aan René gegeven. Hij gaf toe wat nerveus te zijn “maar dat komt allemaal goed”. En dat bleek ook zo. Uitreiking TOI aan René:

René past als fotograaf Robert Kincaid ontzettend goed in dit “plaatje”, deze rol is hem qua zang, muziek en spel echt op het lijf geschreven. Wij vonden het niet zo verwonderlijk dat de huisvrouw van Italiaanse komaf, Francesca, als een blok viel voor zijn verschijning. Lone is (met een licht accent) ook erg geloofwaardig in haar rol en samen met René voeren ze je met gemak mee op hun reis vol gevoelens en liefde voor elkaar.
René zingt als fotograaf Robert ook het prachtige “Vervaagt naast jou”, waarin hij een foto van Francesca in zijn hand heeft. Aan het einde van de musical verschijnt deze foto op een prachtig doek achterop het toneel. Wat een vinding… heel mooi.

Het was een overheerlijke en ontroerend mooie voorstelling en de zaal beloonde de cast en crew met een overweldigende staande ovatie. Tussendoor zijn er weinig momenten om via een applaus te laten merken dat het zo gewaardeerd wordt wat ze tonen, maar tegelijkertijd is het ook zonde om de sereniteit van het spel te verstoren, want je zit er helemaal in…

Slotapplaus:

The Bridges of Madison County is maar 1 maand te zien in 2017, dus mis het niet. Het is echt de moeite waard om hiervoor naar Amsterdam af te reizen (het gratis parkeren is een leuke bonus).

[Marijke]

Perspresentatie van The Bridges of Madison County in het Zonnehuis te Amsterdam op 25-04-2017. De indrukwekkende beelden spreken voor zich…

Regisseur Koen van Dijk vertelde in het kort het verhaal en verzorgde ook de inleiding van de gezongen nummers. We kregen een prachtig voorproefje van deze romantische zomermusical en deze perspresentatie was al zeer veelbelovend. We mochten zelfs de tafel en de stoelen gebruiken die voor de voorstelling bestemd zijn om de cast te interviewen na afloop, hoe leuk is dat?!

Een compilatie van de perspresentatie:
Inleidingen en optredens:

Interviews met de cast:
Deel 1:

Deel 2:

*Video: Marijke Stuurman
*Interview: Josephine Dericks

[Marijke]

‘Marta’ wordt a capella gezongen wordt (hoe prachtig!) en omdat de bandleden tijdens dit nummer ook eventjes in de bajes vertoeven schept dit gelijk een mooie gelegenheid om die mannen voor te stellen, waaraan wij gedurende de rest van de musical die mooie muziek van Kiss of the Spiderman te danken hebben.
Chapeau en dank aan de band, namens iedereen die van Kiss genoten heeft!

***Er schijnt één bandlid in de cel te zitten “die écht niet kan zingen” volgens bepaalde castleden, maar wie dát mag zijn laten we in het midden, haha.
De rest maakt het wel goed, in de zaal is het toch niet waarneembaar.

We zien ze in de cel v.l.n.r.:
– Werner Janssen
sopraan-, alt-, tenor saxofoon, fluit, (bas)klarinet
– Jeroen Molenaar
drums, percussie, klokkenspel
– Frans Heemskerk
piano, rhodes, hammond, synthesizer
– Joël Groenewold
elektrische- en contrabas

**Grappig feitje: Joël was op de dag van de shoot verhinderd, vandaar dat zijn vervanger achterstevoren staat

[Marijke]

KUS VAN DE SPINNENVROUW

Spinnenvrouw:
Vroeger of later
dan kruist ze jullie pad
Het gebeurt als je bidt,
of in bed, of in bad
Een adem,
dan voel je haar lippen
en dus: haar kus

Vroeger of later
betwist ze jouw toets,
dan flikkert de kaarsvlam
en staat ze daar plots
Eerst lacht ze je toe,
alles veilig en knus
Dan volgt haar kus

Jij zult niet ontsnappen
aan de spinnenvrouw
Zult naar adem happen
Je wilt vechten,
toch heb je geen kans in haar web
Nee, je kunt niet winnen
van de spinnenvrouw
Schreeuw maar raak,
jij wrikt nooit uit haar klauw

Vroeger of later
ontmoet ze je lief
en je voelt dat je leeft
Zij komt aan haar gerief:
haar tedere blik,
haar liefkozing plus
haar kus

Vroeger of later
begrijp je haar plan
Van haar loskomen lukt niet,
je doet wat je kan
Ze heeft je gekozen,
dan klaart ze de klus:
Zij geeft haar kus

Jij zult niet ontsnappen
aan de spinnenvrouw
Zult naar adem happen
Je wilt vechten,
toch heb je geen kans in haar web
Nee, je kunt niet winnen
van de spinnenvrouw
Schreeuw maar raak,
maar onthou:
’t is haar taak
Deze keer wil je JOU

[Marijke]

ALLES VOOR HEM DOEN

[Marijke]

MAMA, MET MIJ

Molina:
Mama,
met mij
Mama,
ik kom je zo halen
’t duurt nu niet lang meer
Mama,
wees blij
maar wordt eerst wat sterker,
dan ben ik niet bang meer
Straks zien we nieuwe premières
Iedere film die er draait
Wacht tot de wolken zijn weggewaaid
Morgen wordt beter
Geluk wacht voor ons allebei
Mama, met mij
Met mij

Stil mama, stil
Toe huil nou niet
en onthou:
’t is geen vaarwel
Tot gauw
Tot snel
Tot gauw

[Marijke]

Valentin:
In mijn film komt geen Aurora voor.
Geen zang en dans, geen mooie kostuums.
Alleen de waarheid.

DE MORGEN DAARNA

Valentin:
Het is gemaakt van de modder,
tin en karton,
een stapeltje houten kisten
Zink en golfplaat:
Mijn vesting
Mijn thuis
En mijn zus en ikzelf,
We hadden geen bed.
Een jute zak was ons kussen
Koude, honger, weelde….
Mijn thuis
En elke zondag knielden wij
in de kerkbank neer:
Here God schenk genade
En mijn moeder goot soep
in een roestige kom en ze zei:
Ooit wordt het beter
Wie weet, spoedig, biefstuk!
Mijn thuis
Er was wanhoop en kou
in mijn moeder haar blik
Ze was oud en was pas 30
Zij stierf, dankbaar. In ons huis
En ook die zondag knielden wij
in de kerkbank neer:
Dank voor deze genade
En mijn zuster en ik
zweerden toen op die dag
niemand zal zo lijden als wij
In de stank en in de hitte
Al die honger…
Nee nooit meer ’s zondags
op m’n knie
Nooit meer Dank de Heer
voor Zijn grote Genade
Toen naar hier, Buenos Aires,
gebedel om brood
toen opeens een dag in Juni:
Donder! Bliksem!
Eén man sprak daar,
duizenden zongen…
Die dag komt dichterbij
Dan zweer ik je zijn we vrij
Misschien niet morgen,
dan de morgen daarna
Staan de koppen in de krant
en gaat het nieuws van land tot land
Misschien niet morgen,
dan de morgen daarna
En de moeders op het plein
Staan dan niet meer alleen
Op die dag na vandaag
zingt iedereen
Dan beseffen we pas goed:
Vrijheid zit ons in het bloed
Misschien niet morgen,
dan de morgen daarna,
of de morgen daarna
Ensemble:
Die dag komt nabij
Dan zweer ik je zijn we vrij
Misschien niet morgen
Valentin:
Misschien niet morgen
Ensemble:
Dan de morgen daarna
Valentin:
Of de morgen daarna

Ensemble:
Staan de koppen in de krant
Gaat het nieuws van land tot land
Misschien niet morgen
Valentin:
Misschien niet morgen
Ensemble:
Dan de morgen daarna
Valentin:
Dan de morgen daarna

Ensemble:
Dwaze moeders dansen blij
daar samen op het plein
omdat zij met hun kind herenigd zijn
Valentin:
Herenigd zijn
Valentin & ensemble:
Herenigd zijn

Ja, die nieuwe dag begint
Gerechtigheid overwint!
Misschien niet morgen,
dan de morgen daarna
of de morgen daarna
of de morgen daarna
of de morgen daarna
of de morgen daarna
of de morgen daarna !!

[Marijke]

DIE VROUW IS

Molina:
Zij draagt Kasjmir
Spaanse kant
Houdt een echt chinchilla bloesje
in haar hand
Die vrouw is zo gelukkig
Zij draagt parels
en topaas
Elke man die haar aanbidt is zij de baas
Gelukkig
Zo gelukkig dat ze vrouw is
Parfum Yves Saint Laurent
en vol van levenslust
Een lijstje in haar dag boek
van de mannen die ze kust
Zij heeft er veel gekust
Tussen rozen wordt gebaad
Na de opera wordt over haar gepraat
Zij krijgt bloemen en bonbons
met een handgeschreven kaart
Denkt steeds aan ons
Zacht als zijde
Blank als room
Als de climax van een technicolor droom
Die vrouw is echt een vrouw
Als zij mij wezen zou
Dan was ik wellicht met jou
gelukkig…

[Marijke]

MORFINETANGO

Ziekenbroeders:
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Kies de linkerarm
en steek die uit
Voel het elastiek:
het strekt en sluit
Klem het bloed af
totdat je de ader ziet en
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Tik dan met de vingers
op de huid
Pak de grote naald
Je steekt…
en spuit
Einde aan de pijn,
die voel je niet
Oe hoehoehoehoe oehoehoehoe
Heerlijk dromen
Jij geniet
Naasten komen
op visite
Oe hoehoehoehoe oehoe
Oe hoehoehoehoe oehoe
Oe hoehoehoehoe oehoe
Oe hoehoehoehoe hoehoehoehoe

Ziekenbroeders:
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Wat een lekkernij
dit medicijn
Permanent genot
in plaats van pijn
Dans geen rumba ritme,
geen fandango
Nee!
Een nieuwe scène start
Morfine heelt zijn hart
Dus doe doe doe doe
de morfine tango
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe…

[Marijke]

Valentin:
Je bent hier al 3 jaar, je zal hem wel missen
Molina:
Ik mis hem ook. Maar niet op de manier waarop jij denkt. Wij hebben nooit de liefde bedreven
Valentin:
Nooit geneukt?
Molina:
Nou, je weet echt je woorden te kiezen hè, vriend. Nee, we hebben elkaar nooit aangeraakt nee. Niet dat ik niet wilde hoor, het was zijn keus. Hij heeft een vrouw en een kind. Hij is een vriend, meer niet. Da’s genoeg. Soms schrijft ‘ie…

BRIEF VAN GABRIEL/MIJN EERSTE

Gabriël:
Lieve Molina,
Het spijt me
dat jij daar opgesloten zit
Je zult onschuldig zijn
Je bent een goed mens
Je moet onschuldig zijn
Molina:
Dank je. Zorg jij altijd zo goed voor je klanten?
Gabriël:
En het spijt me dat ik je nooit eerder
oprecht heb bedankt voor de boeken,
gesprekken en films,
cadeaus voor mijn vrouw
en ons eerste kind
Oprecht dat spijt me
Molina:
Je werkt zo hard. Heb je nooit eens een avond vrij?
Gabriël:
En bovenal:
ik heb je zo vaak teleurgesteld,
dat spijt me
Ik weet wat je wilt,
maar ik ben eenmaal niet zoals jij
Molina:
Ik heb een kaartje over voor het ballet
Gabriël:
Is het vreemd dat dat me spijt, ach ja
Het is zoals het is
Is het niet?
Molina:
Zin om mee te gaan?
Gabriël:
Het spijt me
Echt, het spijt me

Molina:
Vreemd, ik voel me niet zo lekker.
Ik denk dat ik even ga liggen

Valentin:
Eerste liefde
Zij was ooit mijn eerste liefde
Achter het schuurtje,
vrienden en ik,
handje vol pesos
Daar op de aarde
knieën geschaafd
Maar hoe ze heette,
echt geen idee
Ver in ’t verleden
zoals zij mij toen geleidde
naar dat wonderland
Gabriël:
En bovenal:
Ik heb je zo vaak teleurgesteld
Dat spijt me
Valentin:
Eerste liefde
Zij was ooit mijn eerste liefde
Gabriël:
Ik weet wat je wilt,
maar ik ben eenmaal niet zoals jij
Valentin:
Achter het schuurtje,
vrienden en ik,
handje vol pesos
Gabriël:
Het spijt me
Is het vreemd dat dat me spijt
Valentin:
Daar op de aarde
knieën geschaafd
Maar hoe ze heette,
echt geen idee
Gabriël:
Het is zoals het is,
Is het niet
Het spijt me
Echt het spijt me
Valentin:
Ver in ’t verleden
Zoals zij mij toen geleidde
naar dat wonderland
Gabriël:
Het spijt me.
Echt het spijt me
Jouw vriend, Gabriël
Valentin:
Wonderland…

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

***Na dit nummer volgt er een enorme snelverkleding (voor Michiel/Gabriël) waarvan we dankzij Opus One mochten meegenieten. Dit filmpje is niet te zien via YouTube, maar wel via hun FB pagina: https://www.facebook.com/OpusOneTheater/videos/vb.111980965549707/858705444210585/?type=3&theater
Nog maar even nagenieten dus… :)

[Marijke]

Molina:
O God, lieve Jezus
Hoe lang kun je dit nog volhouden…?
En ik weet zeker dat je ze niks hebt verteld.
Waarom niet… Aurora…?
Aurora:
Hoe is het met hem?
Molina:
Aurora, ik weet niet hoe lang hij dit nog volhoudt
Waarom moet hij zo moedig zijn?
Aurora:
Dat is de liefde, dommerd.
De liefde!

IK DOE WONDEREN

Aurora:
Ik doe wonderen
Na de knal van de zweep
die je openrijt
Is er water en zeep
Ik ben toegewijd
Want ik doe wonderen
Bloed
op je zacht gezicht
Bloed
ook op elke hand
Bloed
plakt je ogen dicht,
maar dan blus ik de brand
tot je eindelijk ontspant
want ik doe wonderen
Elke adem doet pijn
in je borst, je nek
Door mijn streling verdwijnt
elke blauwe plek
En mijn haar raakt je borst,
je wordt langzaam gek
Geloof in mij
Ik maak je vrij
Ik doe wonderen
Er zijn wonderen in mij…
Valentin:
Marta?!
Marta:
Ja, ik ben Marta…
Ik doe wonderen
Molina:
Zij doet wonderen
Marta:
Dan zit ik aan je zijde
en kus de wond
Denk aan mij, denk aan mij,
ja, en kus mijn mond
Marta & Molina:
En dan voel je je vrij
en bent weer gezond
Toe zeg mijn naam
dan ben ik hier
hier aan je zij
en doe wonderen
Ik doe wonderen
Er zijn wonderen in mij…

[Auteur]

Berichten