[Marijke]

MORFINETANGO

Ziekenbroeders:
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Kies de linkerarm
en steek die uit
Voel het elastiek:
het strekt en sluit
Klem het bloed af
totdat je de ader ziet en
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Tik dan met de vingers
op de huid
Pak de grote naald
Je steekt…
en spuit
Einde aan de pijn,
die voel je niet
Oe hoehoehoehoe oehoehoehoe
Heerlijk dromen
Jij geniet
Naasten komen
op visite
Oe hoehoehoehoe oehoe
Oe hoehoehoehoe oehoe
Oe hoehoehoehoe oehoe
Oe hoehoehoehoe hoehoehoehoe

Ziekenbroeders:
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Wat een lekkernij
dit medicijn
Permanent genot
in plaats van pijn
Dans geen rumba ritme,
geen fandango
Nee!
Een nieuwe scène start
Morfine heelt zijn hart
Dus doe doe doe doe
de morfine tango
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe
Oe hoehoehoehoe oehoehoe…

[Marijke]

Valentin:
Je bent hier al 3 jaar, je zal hem wel missen
Molina:
Ik mis hem ook. Maar niet op de manier waarop jij denkt. Wij hebben nooit de liefde bedreven
Valentin:
Nooit geneukt?
Molina:
Nou, je weet echt je woorden te kiezen hè, vriend. Nee, we hebben elkaar nooit aangeraakt nee. Niet dat ik niet wilde hoor, het was zijn keus. Hij heeft een vrouw en een kind. Hij is een vriend, meer niet. Da’s genoeg. Soms schrijft ‘ie…

BRIEF VAN GABRIEL/MIJN EERSTE

Gabriël:
Lieve Molina,
Het spijt me
dat jij daar opgesloten zit
Je zult onschuldig zijn
Je bent een goed mens
Je moet onschuldig zijn
Molina:
Dank je. Zorg jij altijd zo goed voor je klanten?
Gabriël:
En het spijt me dat ik je nooit eerder
oprecht heb bedankt voor de boeken,
gesprekken en films,
cadeaus voor mijn vrouw
en ons eerste kind
Oprecht dat spijt me
Molina:
Je werkt zo hard. Heb je nooit eens een avond vrij?
Gabriël:
En bovenal:
ik heb je zo vaak teleurgesteld,
dat spijt me
Ik weet wat je wilt,
maar ik ben eenmaal niet zoals jij
Molina:
Ik heb een kaartje over voor het ballet
Gabriël:
Is het vreemd dat dat me spijt, ach ja
Het is zoals het is
Is het niet?
Molina:
Zin om mee te gaan?
Gabriël:
Het spijt me
Echt, het spijt me

Molina:
Vreemd, ik voel me niet zo lekker.
Ik denk dat ik even ga liggen

Valentin:
Eerste liefde
Zij was ooit mijn eerste liefde
Achter het schuurtje,
vrienden en ik,
handje vol pesos
Daar op de aarde
knieën geschaafd
Maar hoe ze heette,
echt geen idee
Ver in ’t verleden
zoals zij mij toen geleidde
naar dat wonderland
Gabriël:
En bovenal:
Ik heb je zo vaak teleurgesteld
Dat spijt me
Valentin:
Eerste liefde
Zij was ooit mijn eerste liefde
Gabriël:
Ik weet wat je wilt,
maar ik ben eenmaal niet zoals jij
Valentin:
Achter het schuurtje,
vrienden en ik,
handje vol pesos
Gabriël:
Het spijt me
Is het vreemd dat dat me spijt
Valentin:
Daar op de aarde
knieën geschaafd
Maar hoe ze heette,
echt geen idee
Gabriël:
Het is zoals het is,
Is het niet
Het spijt me
Echt het spijt me
Valentin:
Ver in ’t verleden
Zoals zij mij toen geleidde
naar dat wonderland
Gabriël:
Het spijt me.
Echt het spijt me
Jouw vriend, Gabriël
Valentin:
Wonderland…

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

***Na dit nummer volgt er een enorme snelverkleding (voor Michiel/Gabriël) waarvan we dankzij Opus One mochten meegenieten. Dit filmpje is niet te zien via YouTube, maar wel via hun FB pagina: https://www.facebook.com/OpusOneTheater/videos/vb.111980965549707/858705444210585/?type=3&theater
Nog maar even nagenieten dus… :)

[Marijke]

Molina:
O God, lieve Jezus
Hoe lang kun je dit nog volhouden…?
En ik weet zeker dat je ze niks hebt verteld.
Waarom niet… Aurora…?
Aurora:
Hoe is het met hem?
Molina:
Aurora, ik weet niet hoe lang hij dit nog volhoudt
Waarom moet hij zo moedig zijn?
Aurora:
Dat is de liefde, dommerd.
De liefde!

IK DOE WONDEREN

Aurora:
Ik doe wonderen
Na de knal van de zweep
die je openrijt
Is er water en zeep
Ik ben toegewijd
Want ik doe wonderen
Bloed
op je zacht gezicht
Bloed
ook op elke hand
Bloed
plakt je ogen dicht,
maar dan blus ik de brand
tot je eindelijk ontspant
want ik doe wonderen
Elke adem doet pijn
in je borst, je nek
Door mijn streling verdwijnt
elke blauwe plek
En mijn haar raakt je borst,
je wordt langzaam gek
Geloof in mij
Ik maak je vrij
Ik doe wonderen
Er zijn wonderen in mij…
Valentin:
Marta?!
Marta:
Ja, ik ben Marta…
Ik doe wonderen
Molina:
Zij doet wonderen
Marta:
Dan zit ik aan je zijde
en kus de wond
Denk aan mij, denk aan mij,
ja, en kus mijn mond
Marta & Molina:
En dan voel je je vrij
en bent weer gezond
Toe zeg mijn naam
dan ben ik hier
hier aan je zij
en doe wonderen
Ik doe wonderen
Er zijn wonderen in mij…

[Marijke]

Fuentes:
Verdomme Valentin, vertel ze wat ze willen weten!
Molina:
Hij weet niets.
Valentin:
Niets…

MARTA

Valentin:
In een straat achteraf,
achter zo maar een deur,
daar woont op 3-hoog Marta
Wacht op 3-hoog Marta
Ensemble:
Achter die muur
Achter die muur
Valentin:
En ik zie nog steeds
hoe we samen daar liggen,
samen daar roken,
samen daar vrijen
Ik weet dat ik door die gedachte overleef
Doe je ogen dicht
en dan klinkt haar lach
en dan zal ze je omhelzen
En een ster verschiet
Ensemble:
Achter die muur
Achter die muur
Valentin:
Het zijn dromen die je ziet,
fantomen anders niet
Ensemble:
Achter die muur
Achter die muur
Achter die muur
Valentin:
Doe je ogen dicht
en dan klinkt haar lach
en dan zal ze je omhelzen
En een ster verschiet
Ensemble:
Achter die muur
Achter die muur
Valentin:
Het zijn dromen die je ziet
Komen doet ze niet
Ensemble:
Ik weet niet of ik mijn liefste ooit nog zal zien…

Gevangenisdirecteur:
Emilio, Astorga, Fuentes, José, Paz en Molina… naar kantoor!

[Marijke]

Molina:
Ik denk de hele dag aan haar… m’n moeder. Hoe kun je de persoon bedanken die jou het leven heeft gegeven? Die haar leven voor je heeft gegeven. Nou, niet zó. Mijn moeder, dat is zo’n lieverd. Ik kan alleen maar bidden dat ze me compleet vergeet
Gevangenisdirecteur:
Dat gebeurt niet, maricón! Dat gebeurt nooit!

LIEVERD

(Gezongen door Molina, Valentin en Aurora):
Lieverd,
blijf maar niet op me wachten
Lieverd,
ban me uit je gedachten
Lieverd,
blijf dat telkens herhalen
Duizend malen,
herhaal het in je hoofd
Lieverd,
toe vergeet onze nachten
Lieverd
Lieverd,
hoeveel warmte die brachten
Lieverd
Lieverd,
blijf dat telkens herhalen
Duizend malen,
herhaal het in je hoofd
Tot ooit de leugen wordt geloofd
Lieverd,
toe ga door met je leven
Lieverd
Lieverd,
vecht voor waar we naar streven
Lieverd
Lieverd,
blijf dat telkens herhalen
Duizend malen totdat de pijn verdooft
Lieverd,
jij hebt zo vaak geschreven
Lieverd,
ga door met je leven
toe vergeet onze nachten
hoeveel warmte die brachten
lieverd,
blijf dat telkens herhalen
duizend malen totdat de pijn verdoofd
Tot ooit eens
ooit eens
ooit eens
ooit de leugen wordt geloofd

[Marijke]

ACHTER DIE MUUR

Ensemble:
Waar is mijn vrouw
die ik alles gaf
Waar is zij,
ik onderga mijn straf
Gaat zij dan nu
al haar minnaars af
Ik ben met een woekeraar
achter die muur
Wij hadden samen
de buit verdeeld
Mijn beste vriend
die me nu besteelt
Ik zit gevangen
ben uitgespeeld
Schelden en vloeken maar
Wie moet ik zoeken daar
achter die muur

Molina:
En ik denk aan de tijd
die ik fijn verdeed
En ik denk aan die jongens,
als vrouw verkleed
Met goedkope juwelen,
de glans van zweet
achter die muur

Ensemble:
Waar zijn de kinderen
met mijn naam
Ben ik als vader
nu onbekwaam
Zeggen ze
‘mijn vader treft geen blaam’
Of kotsen ze mij al uit
achter die muur

Gevangenisdirecteur:
Denk niet dat wij geen gevoel hebben hè?! Wij bewaken deze beesten, maar voelen wel degelijk compassie, hoor. Wij gunnen ze hun hoop, hun dromen. Als zij de hele nacht willen besteden aan het graven van een zielig klein gaatje in de muur, dan vinden wij dat goed, ja. Daarom laten wij ze hun lepel houden. En ’s morgens – als zij hun handwerkje willen bedekken met een poster of doekje – dan doen wij net alsof wij dat gat niet zien. Zoals ik al zei: wij gunnen ze die hoop. En zie je hem? Zie je dat beest daar? We laten hem geloven dat ontsnapping mogelijk is, da’s alles. Ja, wij voelen hoe dan ook compassie.

Valentin:
Dus ik wacht in mijn cel
Ik ben half dood
en ik deel met de ratten
een klein stuk brood
Maar een rat kan naar buiten
en wordt daar groot,
achter die muur

Valentin en ensemble:
Achter die muur
Achter die muur
Achter die muur
Achter die muur
Achter die muur
Achter die muur
*sirene*geweerschot*
Achter die muur
Achter die muur
Achter die muur…!

[Marijke]

DIT IS MIJN GRENS

Valentin:
Ik walg van je,
Jij irriteert immens
Deze lijn
Is nu de grens
Dus jij blijft daar nou,
want dat is wat ik wens
Blijf daar!
Want dit is mijn grens
Molina:
Yes
Maar de pot…
Jij hebt dan de pot
Valentin:
Moet je op de pot?
Molina:
Staat aan jouw kant…
Ik moet soms even op de pot
Geldt er nu dan een verbod?
Valentin:
Wel vlot. Ik geef permissie
Molina:
Zo issie
Pies niet naast de pot
Valentin:
Man, flikker toch op
Vieze flikker, rot op
Ik walg van je praat
Net als nichtige poten
haat ik zo intens
Zo’n man noem ik geen mens
Ja, daar trek ik de grens
Dit is mijn grens
Molina:
Goed!

[Marijke]

MOOIER DAN MOOI

Molina:
Mooier dan mooi, ik maak het mooier dan mooi
ik was de ster van de zaak, startte zo vaak rages, ik maak etalages
mooier dan mooi, ik krijg de rok in de plooi,
die schuine lijn van de hoed, doet het zo goed,
‘k was in de stad echt een hit!
voordat ik zat waar ik zit,
maar dat was dat, dit is dit..

nou bijvoorbeeld, ik vroeg ooit om een Balenciaga sjaal,
die moest in een paspop d’r tas.
Zij zeiden: niemand die dat ooit ziet,
ik zei toen: ik zie het, weiger niet!
Ik stond op mijn strepen, dacht ik verroer geen vin
en lieverd wat bleek, ik kreeg de sjaal en mijn zin!

Ook deze kooi, die maak ik mooier dan mooi,
ik speel dat spannende spel, een pop is net een model!
Ik pak mijn glitters en strooi, goud van het hoogste allooi,
het haar in krullen, décolleté vullen, en dan een collier,
de lippen rooier, mooier dan mooi!

Til de rok, centimeter op, deze kleur staat er beter op,
kies cyclaam, dat is vrouwelijk,
niet dat groen, dat maakt ouwelijk,
zwart is uit, dan kan even niet,
groen trek ik van mijn leven niet aan!
Maar laat mij maar begaan,
daarna zal het aanslaan..

Mooier dan mooi
Ik heb al jaren emplooi,
ik maak van vrouwen een ster,
ze komen van mijlenver!
Ik ben hun grote stylist,
ik ben hun goeroe beslist,
nog veel meer krullen, décolleté vullen en nog een collier,
de lippen rooier… mooier dan mooi!
’T was mij een eer, dank u, dank u zeer!

Valentin:
Hou je nou je kop, hou je eindelijk op!
“Dank u dank u zeer”….

[Marijke]

Foto: © Noor van Gestel

20. Altijd beter

Francesca:
Ik had die dag wel voor de jaarmarkt kunnen kiezen
Jij kon de weg gaan vragen langs een ander pad
Of ik was weg tot kwart voor tien
of had de stofwolk niet gezien
Was dat misschien… misschien niet beter?
Wij hadden wat ons overkwam kunnen negeren
‘k had kunnen bidden dat ik jou weer snel vergat
Ik had jou lief
Jij had mij lief
En wat is er dan beter?

Ik had jou ook voorbij het maisveld kunnen volgen
Een nieuwe wereld lag er open, dankzij jou
Ik zag het met mijn ogen dicht
Een onontgonnen vergezicht
Was dat wellicht… wellicht niet beter?
Ik had de pijnlijke verwijten kunnen missen
maar ook mijn zoon werd man
mijn dochter werd een vrouw
Ik had jou lief
Jij had mij lief
En wat is er dan beter?

Het is dwaas
Het is absurd
Zo houdt een liefde liefde tegen
Wat ineens was
hier is gebeurt
dat was een zegen
Hoe had ik anders ooit de liefde leren kennen
Jij kwam en ging en toch
jij bleef een eeuwigheid
Ik raakte jou
jou nooit meer kwijt
Ik had jou lief
Jij had mij lief
Heb geen seconde spijt

Altijd is liefde beter

Robert:
Jij en ik zijn één seconde
Schud of knik
In éen seconde
Jij en ik… elkaar gevonden
Er zijn duizend mijl te gaan…

[Marijke]

Foto: © Bob Bronshoff

19. Vervaagt naast jou

Robert:
Dit was ergens
Dit was iemand
Het was ooit eens ver van hier
Groene heuvels
strak omlijnd door hemels blauw
Maar helaas herken ik niemand
Zoveel foto’s op papier
en dit alles vervaagt naast jou

Bij die aanblik moest ik slikken
Ik zag meer dan ik verdien
Ik zag de wereld ongerept voor dag en dauw
Gefixeerde ogenblikken,
maar nu alles is gezien
blijkt: dit alles vervaagt naast jou
Dit alles vervaagt
Alles vervaagt
Alles vervaagt naast jou

Ik bereisde heel de aarde
Ben bij ieder vuur verwarmt
Ik heb dikwijls mogen schuilen voor de kou
Maar het enige van waarde
was de tijd, door jou omarmt
En dit alles vervaagt naast jouw
Dit alles vervaagt
Alles vervaagt
Alles vervaagt naast jou

Ahahahahaaaaaa
Ahahahahaaaaaa

Er is één beeld maar voor eeuwig
tot voorbij het laatste zwart
dat ik tot het eind der tijd voor ogen hou
Dat beeld omklem ik stevig
Zelfs het kloppen van mijn hart
Zelfs mijn leven vervaagt naast jou
Dit alles vervaagt
alles vervaagt
alles vervaagt naast jou
Dit alles vervaagt
Alles vervaagt
en alles vervaagt
Naast jou
Naast jou
Naast jou
Jou…

[Marijke]

Foto: © Noor van Gestel

18. Als ik ga

Dick:
Als ik ga
Als ik ga
Leg mij neer daar in het graanveld
Graaf mijn graf
daar maar diep
Zo ga ik over
Da’s de hele hap nalatenschap
als ik ga

Carolyn:
Hey man, zou ik niet nerveus moeten zijn?
Ik dacht dat bruidjes altijd nerveus waren
Francesca:
Als jij nu nerveus was, dan was je niet zeker van jouw zaak
Carolyn:
Oh, dus als ik nu niet nerveus ben dan…
Francesca:
Dan zijn jullie voor elkaar gemaakt
Carolyn:
Mam, ik hou van je
Dick:
Oh… Zijn jullie klaar?
Michael:
Hey, hey, ben ik nu enigst kind?
Carolyn:
Enig! Enig kind
Dick:
Michael, ik vraag aan jou één ding:
Wordt alsjeblieft heel erg snel volwassen
Michael:
Ik ga toch medicijnen studeren op campus,
Wat wil je nou nog meer…
Francesca:
Ach, jongens…!
Michael:
Ja, maar sorry mam…
Car, je ziet er schitterend uit
en mam, ik hou van je
en pap… leuke broek…
Francesca:
Hahahaha

Dick:
Als ik ga
Als ik ga
naar de Heere in de hemel
Kijk ik neer op dit land
Zo ga ik over
En ik vraag het U:
Laat het net als nu
als ik ga

Marsha:
Hoe is het mogelijk: Michael Johnson een doctor
Oh, sorry, dat bedoelde ik niet zo letterlijk
Francesca:
Marsha, ik weet het,
Geen idee
Marsha:
Nou ik denk dat dat komt omdat je altijd zo ontzettend van hem bent blijven houden, hè
Die jongen die kon niet anders dan op het rechte pad blijven
Wel ontzettend jammer dat Dick hier niet bij kon zijn vandaag
Francesca:
Misschien gaan wij later nog langs in het ziekenhuis. Ik denk dat hij dat leuk zal vinden
Marsha:
Och, medicijnen summa cum laude Michael Johnson!!

Dick:
Oh, vanaf mijn jeugd
keek ik uit op zoveel morgens
Maar de gisterens die stapelden zich op

Marsha:
De laatste keer dat ik bij Dick in het ziekenhuis was toen dacht ‘ie dat ‘ie niet meer thuis zou komen
Francesca:
Ik weet het, Marsha
Hij bereidt ons voor
Marsha:
Ja, dat denk ik ook
Michael:
Nou eindelijk, waar zijn jullie
Ik heb jullie overal gezocht
Carolyn:
Oh, we zijn zo trots op je
Ja toch, mam?
Francesca:
Trotser kan niet,
ik stijg zowat op!

Dick:
Als ik ga
Als ik ga
Zie ik elke wolk van boven
Zie mijn kind en haar kind
Zo ga ik over
Ik ga vervuld van trots
naar de tempel Gods
als ik ga
Oh, vanaf mijn jeugd
keek ik uit op zoveel morgens
maar de gisterens die vormen nu een strop
Als ik ga
Als ik ga
zing ik Glorie Halleluja
Al het werk is gedaan
Zo ga ik over
Weet dat ik altijd
van jullie houden zal
ook als ik ga
En die liefde is mijn erfenis
als ik ga…

[Marijke]

Foto: © Bob Bronshoff

17. Jij en ik zijn één seconde

Robert:
Voor het eerst in mijn bestaan
ben ik deel van het gebeuren
Zonder camera-barrière
Zonder filter op m’n lens
Voor het eerst in mijn bestaan
zie ik ongehinderd kleuren
Stap ik door mijn diafragma
en overschrijdt ik deze grens
En ik laat je niet meer gaan
ongeacht wat het motief is
Jij verbindt me met de wereld
Die aanvaard ik nu gedwee
Voor het eerst in mijn bestaan
waag ik alles wat me lief is
En ik vraag je nu, Francesca:
Kom, ga mee

Wat ligt in het verschiet?
Ik heb niet de regie
Maar beloon je me?
Want ik wil dat je ziet
wat ik dankzij jou zie
Kom ik toon je
wond’ren die deze wereld ons biedt
We zijn stof tussen sterren, meer niet
Van oerknal tot het eind der tijd
zijn jij en ik maar één seconde
Schudt of knik in één seconde
Gun die blik. In één seconde
is er duizend mijl te gaan

Ik zoek niet naar wat nieuws
Ik heb geen aandacht voor geld
Francesca:
Ik wil niet meer terug
naar een dag zonder jou
Robert:
Wat ik zocht was al hier
op dit vredige veld
Francesca:
Ik zou dit kunnen doen
Robert:
Kijk dat wonder nou
Ook een ster of planeet staat niet stil,
schiet de ruimte door
en draait om een spil
We razen aldoor het heelal door
Robert en Francesca:
Want jij en ik zijn één seconde
Schud of knik in één seconde
Gun die blik. In één seconde
Robert:
is er duizend mijl te gaan
Francesca:
Alles draait, zwenkt en zwaait,
verdeeld in voor en na
Robert:
Kom, ga mee
Francesca:
Zon en maan zijn voortaan
verdeeld in voor en na
Robert:
Kom, ga mee!
Francesca:
Hoe kan ik gaan
Zeg mij, hoe kan ik gaan
Hoe kan ik mee met jou?
Pak ik gewoon een tas,
laat ik dit wat het was, het idee
Kijk naar wie ik ben en waar ik ben
en zeg mij: waarom is dit plots oké
Hoe kan ik mee?
Hoe kan ik mee, met jou?
Robert:
Maar het moet en het zal
Waarvoor ben je het bangst?
Kom, dan leid ik je
Dit staat vast bovenal
Voel je twijfel of angst,
dan bevrijd ik je
Wij gaan voort, deur is dicht en op slot
Dit is ons onomkeerbare lot
Ik heb heel de nacht al één gedachte:
Ik vertrek niet, ik blijf wachten,
want jij en ik zijn één seconde
Schud of knik in één seconde
Gun die blik. In één seconde
Francesca:
is er duizend mijl te gaan
Robert:
Al die tijd leek het te lijden
Francesca:
Al die tijd leek het te lijden
Robert:
Al die tijd dreef het getijde
Francesca:
Al die tijd dreef het getijde
Robert en Francesca:
Jij en ik
In één seconde
Robert:
is er duizend mijl te gaan
Francesca:
Kom, ga mee…

[Marijke]

16. Verdeeld in voor en Na

Francesca:
Ik voel jouw huid nog op mijn huid,
hoor nog de zoete kreten
Wat is dit waar ik in ten onder ga
Straks volgt de kus
Ik zwaai jou uit
Mijn leven is gespleten,
verdeeld in voor en na
Deze extase, ongekend,
die werd mij slechts beschreven
Jij spreekt een taal die ik vanzelf versta
Eeuwigheid klonk in één moment
Daarmee heb jij mijn leven
verdeeld in voor en na
Alles draait, zwenkt en zwaait
Verdeeld in voor en na

Robert:
Francesca, ik hou van je
Francesca:
En ik hou van jou.
Meer dan van mijn eigen leven
hou ik van jou…
Robert:
Shh shh shh…

[Marijke]

15. Bijna echt

Francesca:
Groeit een meisje op in Napoli,
is haar toekomst snel geregeld
Voor de Tweede Wereldoorlog
waren rollen snel verdeeld
Groeit een meisje op in Napoli,
is haar lot meteen bezegeld
Wil ze mama haar ambitie
door de jongens-competitie
Zij bepaalt snel haar positie
Kiest, voldoet zij aan het beeld
Mijn zuster Chiara
droeg zwart leren rokken
Dat was zo haar ding
Chiara heeft altijd
de aandacht getrokken
waarheen zij ook ging
Chiara zei:
‘Cesca, jij kiest wat jij doet’
Chiara had plannen
en meer nog de moed
Zij lachte mij uit
Ik begreep haar niet goed,
want ik droomde een flat in Siena
Dat was toen mijn doel
Met een boek en als uitzicht een venster
en een houten stoel
’t Is niet eenzaam
weg van Chiara
Bijna echt
Paulo, jongen van
een andere school
Met grijze ogen,
haar als kool
Zijn sterke handen trilden
als hij naar mij keek
Paulo, knappe knul,
maar simpele ziel
Wie weet waarom
ik voor hem viel
En toch,
ik kuste hem al in die eerste week
Chiara zei: ‘Paulo is saai en is dom
Hij maakt jou boerin
en jij werkt je nog krom
Kies de officieren-club, kam je en kom’
Maar ik droomde een strand in Ancona
met een kind of vier
Paulo dicht in het zicht
en de zee was altijd in ’t vizier
Echt de hemel:
weg van Chiara …
Bijna echt
Chiara ging dansen
Ja, ook als het luchtalarm huilde
Chiara, een makkelijke prooi
waar soldaten bij schuilden
Paulo werd ook een soldaat
en is nooit teruggekeerd
Chiara zei enkel:
‘Jij hebt nu jouw les wel geleerd’

En de straten waren smerig
en het water bedorven
en ik had geen sigaretten meer
en niemand dacht nog aan een toekomst
en ik zat in de haven
en keek naar elk schip dat vertrok

En toen…
keek ik op,
zag een Amerikaans soldaat
Hij keek naar mij
En ik wist:
pak ik enkel zijn hand
dan ben ik eindelijk vrij
Van hem houden zou wel volgen
Neem me mee
weg van Italia,
weg van Chiara!
Dan voel ik mij zo gezegd
bijna echt…

[Marijke]

Foto: © Bob Bronshoff

14. Wie we zijn

Robert:
Slaap je altijd zo vredig?
Komt dat soms door jouw zorgeloos bestaan
Hmmm…
Of hou je je stiekem slapend
Omdat je nog lang je bed niet uit wilt gaan
Hmmm…
Je hoeft geen brood te smeren, nee
Geen wekker gaat tekeer
Het zonlicht wordt gestopt door ‘t gordijn
Er zijn vandaag geen vragen meer
want wij zijn wie en waar we willen zijn
Hmmm…
Ben ik soms egoïstisch
M’n spullen pakken want de weg die wacht
Hmmm…
of mogen we dit beleven
met de zegen van een hog’re macht
Hmmm…
We liggen in het ochtendlicht
Het bed een veld van eer
Je haren in gefilterd zonneschijn
Er zijn vandaag geen vragen meer
want wij zijn wie en waar we willen zijn
Oehoehoehoe…
Oehoehoehoe…
Misschien na al die jaren
van het zoeken keer op keer
vond ik de koningin in haar domein
Er zijn vandaag geen vragen meer
We zijn zoals we altijd moesten zijn
Hmmm…

[Auteur]

Berichten